fofer https://fofer.writeas.com/ **Publicystyka Własna:** Muzyka Współczesna, Nowe Wydania, Recenzje Thu, 04 Jun 2026 03:26:21 +0000 Hołd utraconej młodzieńczości - American Football - LP1 - 1999 https://fofer.writeas.com/hold-utraconej-mlodzienczosci-american-football-lp1-1999?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Gdy opowiadamy o własnej młodości, często przeżywamy nostalgie za jej energią i zapałem. Choć wypominamy jej błędy, wspominamy je pozytywnie, jako lekcje na przyszłość. Nie inaczej rozwijali się muzycy gatunku midwest emo, którego pierwsi przedstawiciele po jego najżywszym okresie w latach dziewięćdziesiątych zdążyli już z nastolatków wyrosnąć na dorosłych. Z tą zmianą liczył się nie tylko progres osobisty, ale też artystyczny, który przejawiał się już na pierwszych nagraniach grupy z Illinois. Razem z byłym perkusistą typowej dla gatunku grupy Cap n' Jazz już w 1998 na debiutanckiej epce pokazali, że da się połączyć tą stylistykę z melancholią i ambitną grą. Debiut, choć udany był tylko przystawką, a prawdziwym sprawdzianem miał być longplay. Na LP1 artyści przede wszystkim pokazali, że da się na młodzieńczość spojrzeć jednocześnie z rezerwą ale nie pozbawiając jej uroku. To udowadnia warstwa liryczna, w otwierającym krążek Never Meant przedstawione są refleksje nastolatka po rozpadzie związku, ale w przeciwieństwie do typowych utworów gatunku bez wrzasków, czy naiwnej ekspresji. Autorzy postawili na rozbudowaną i dynamiczną strukturę z gitarą elektryczną w centrum. Ona, choć zorientowana wobec jednego wątku jest bogata w zmiany metrum i kontrasty. Podobnie jak pierwszy utwór subtelnie rozwija się drugi The Summer Ends, natomiast w jego intrze jest jeszcze łagodniej, zespół zwalnia z szybkiego tempa, korzysta z melancholijnych repetycji trąbki, a po wejściu wokalu cała dynamika rozkręca się typowo dla grupy. To dobrze pasuje do tekstu, który opowiada o niepewnych uczuciach młodego człowieka. Gitara znowu staje się głównym punktem zaczepnym, a tempo jest spójne, lecz nie jednolite. Inaczej niż poprzednicy trzeci Honesty od razu wchodzi z głównym wątkiem, choć mocno od nich nie odbiega poza tematyką. Tym razem to refleksje z dojrzałej perspektywy. Na utworze trzymanym jak całą długość płyty w delikatnym i swobodnym tonie głos Kinselli prowadzi nas do czasów pierwszego pocałunku, którego uczucia autor nie potrafi opisać, ale przyznaje jak ważny dla niego, był to moment. Ta szczerość to jedna z największych zalet nagrania, zamiast dopowiadań, moralizacji czy opisów z paternalistycznej perspektywy przekazuje autentyczne wrażenia. Od ciągnących się partii trąbki rozpoczyna się For Sure, który opiera się na stałej repetycji. Marzycielska atmosfera pasuje do narracji o śmiałych wizjach z młodości. Mimo że jest to prosty i krótki kawałek, chwyta samą atmosferą. Pierwszy i nie ostatni instrumental to You Know I Should Be Leaving Soon. Lekkie brzmienia elektrycznej gitary rozwijają się tu wobec jednego wątku, prowadząc do wyciszenia, ładny i kreatywny fragment dowodzi, że American Football nie potrzebuje wokalu, by stworzyć żywy i wciągający kolaż. Kontynuacją wytyczonej przez pierwszą część płyty dynamiki jest But The Regrets Are Killing Me. Na niepewności i chaosie opiera się tempo, które korzysta z krótkich zwolnień, to tworzy mały element zaskoczenia, który nie wpływa negatywnie na konsekwentność stylu. Najbardziej różniące się dwie sąsiadujące części albumu to I'll See You When We're Both Not So Emotional oraz Stay Home. Ten pierwszy, mimo że jest jednym z najkrótszych utworów albumu, jest jego najbardziej witalnym elementem. Zaskakujące przejścia, zmiany tempa, nietypowe metrum, przeplatanie się różnych warstw - to wszystko tworzy niesamowite wrażenie. Niestety zupełnie odwrotna sytuacja jest z Stay Home. O ile wolniejsze For Sure jest na tyle krótkie, by wprowadzić w odpowiedni stan emocjonalny, ale nie znudzić nim odbiorcy, o tyle tu mamy dwa wątki, a właściwie dwie czterominutowe repetycje z drobnymi zmianami. Takie podejście wydaje się dziwne kiedy porówna się je do reszty płyty. Żeby nie zakończyć płyty z niesmakiem, ostatni utwór został poprowadzony znacznie lepiej. Korzysta on z rzadkiego w rocku pianina Wurlitzera, a wątek rozwija lekko, ale robiąc to krótko i dosadnie. Pomimo gorszych fragmentów i dominacji elektrycznej gitary całość broni się szczerą ekspresją łączącą dwie pozornie sprzeczne perspektywy, ciekawymi aranżacjami i refleksyjną atmosferą. Mimo średnio entuzjastycznych opinii mediów po wydaniu album słusznie szybko przeszedł do kanonu gatunku i dzisiaj jest uznawany za niepodważalny klasyk. Pomimo wyraźnego odejścia od wcześniejszych wzorców muzyka rezonuje z jeszcze większą szczerością niż pozornie ekspresyjniejsze prace z nim kojarzone. ]]> Gdy opowiadamy o własnej młodości, często przeżywamy nostalgie za jej energią i zapałem. Choć wypominamy jej błędy, wspominamy je pozytywnie, jako lekcje na przyszłość. Nie inaczej rozwijali się muzycy gatunku midwest emo, którego pierwsi przedstawiciele po jego najżywszym okresie w latach dziewięćdziesiątych zdążyli już z nastolatków wyrosnąć na dorosłych. Z tą zmianą liczył się nie tylko progres osobisty, ale też artystyczny, który przejawiał się już na pierwszych nagraniach grupy z Illinois. Razem z byłym perkusistą typowej dla gatunku grupy Cap n' Jazz już w 1998 na debiutanckiej epce pokazali, że da się połączyć tą stylistykę z melancholią i ambitną grą. Debiut, choć udany był tylko przystawką, a prawdziwym sprawdzianem miał być longplay.

Na LP1 artyści przede wszystkim pokazali, że da się na młodzieńczość spojrzeć jednocześnie z rezerwą ale nie pozbawiając jej uroku. To udowadnia warstwa liryczna, w otwierającym krążek Never Meant przedstawione są refleksje nastolatka po rozpadzie związku, ale w przeciwieństwie do typowych utworów gatunku bez wrzasków, czy naiwnej ekspresji. Autorzy postawili na rozbudowaną i dynamiczną strukturę z gitarą elektryczną w centrum. Ona, choć zorientowana wobec jednego wątku jest bogata w zmiany metrum i kontrasty.

Podobnie jak pierwszy utwór subtelnie rozwija się drugi The Summer Ends, natomiast w jego intrze jest jeszcze łagodniej, zespół zwalnia z szybkiego tempa, korzysta z melancholijnych repetycji trąbki, a po wejściu wokalu cała dynamika rozkręca się typowo dla grupy. To dobrze pasuje do tekstu, który opowiada o niepewnych uczuciach młodego człowieka. Gitara znowu staje się głównym punktem zaczepnym, a tempo jest spójne, lecz nie jednolite.

Inaczej niż poprzednicy trzeci Honesty od razu wchodzi z głównym wątkiem, choć mocno od nich nie odbiega poza tematyką. Tym razem to refleksje z dojrzałej perspektywy. Na utworze trzymanym jak całą długość płyty w delikatnym i swobodnym tonie głos Kinselli prowadzi nas do czasów pierwszego pocałunku, którego uczucia autor nie potrafi opisać, ale przyznaje jak ważny dla niego, był to moment. Ta szczerość to jedna z największych zalet nagrania, zamiast dopowiadań, moralizacji czy opisów z paternalistycznej perspektywy przekazuje autentyczne wrażenia.

Od ciągnących się partii trąbki rozpoczyna się For Sure, który opiera się na stałej repetycji. Marzycielska atmosfera pasuje do narracji o śmiałych wizjach z młodości. Mimo że jest to prosty i krótki kawałek, chwyta samą atmosferą.

Pierwszy i nie ostatni instrumental to You Know I Should Be Leaving Soon. Lekkie brzmienia elektrycznej gitary rozwijają się tu wobec jednego wątku, prowadząc do wyciszenia, ładny i kreatywny fragment dowodzi, że American Football nie potrzebuje wokalu, by stworzyć żywy i wciągający kolaż.

Kontynuacją wytyczonej przez pierwszą część płyty dynamiki jest But The Regrets Are Killing Me. Na niepewności i chaosie opiera się tempo, które korzysta z krótkich zwolnień, to tworzy mały element zaskoczenia, który nie wpływa negatywnie na konsekwentność stylu.

Najbardziej różniące się dwie sąsiadujące części albumu to I'll See You When We're Both Not So Emotional oraz Stay Home. Ten pierwszy, mimo że jest jednym z najkrótszych utworów albumu, jest jego najbardziej witalnym elementem. Zaskakujące przejścia, zmiany tempa, nietypowe metrum, przeplatanie się różnych warstw – to wszystko tworzy niesamowite wrażenie.

Niestety zupełnie odwrotna sytuacja jest z Stay Home. O ile wolniejsze For Sure jest na tyle krótkie, by wprowadzić w odpowiedni stan emocjonalny, ale nie znudzić nim odbiorcy, o tyle tu mamy dwa wątki, a właściwie dwie czterominutowe repetycje z drobnymi zmianami. Takie podejście wydaje się dziwne kiedy porówna się je do reszty płyty.

Żeby nie zakończyć płyty z niesmakiem, ostatni utwór został poprowadzony znacznie lepiej. Korzysta on z rzadkiego w rocku pianina Wurlitzera, a wątek rozwija lekko, ale robiąc to krótko i dosadnie.

Pomimo gorszych fragmentów i dominacji elektrycznej gitary całość broni się szczerą ekspresją łączącą dwie pozornie sprzeczne perspektywy, ciekawymi aranżacjami i refleksyjną atmosferą. Mimo średnio entuzjastycznych opinii mediów po wydaniu album słusznie szybko przeszedł do kanonu gatunku i dzisiaj jest uznawany za niepodważalny klasyk. Pomimo wyraźnego odejścia od wcześniejszych wzorców muzyka rezonuje z jeszcze większą szczerością niż pozornie ekspresyjniejsze prace z nim kojarzone.

]]> https://fofer.writeas.com/hold-utraconej-mlodzienczosci-american-football-lp1-1999 Thu, 11 Sep 2025 21:06:01 +0000 Jak daleko poszło echo Spiderland https://fofer.writeas.com/jak-daleko-poszlo-echo-spiderland?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Dzisiaj album zespołu Slint ma niepodważalną reputację klasyka undergroundu, który zmienił bieg rozwoju rocka i wytyczył mu nową ścieżkę, którą muzycy prowadzą do dziś. Wpływów drugiego wydania zespołu z Louisville nie trzeba szukać daleko, słychać je choćby na obecnie dominującej londyńskiej scenie Windmill. A przecież w roku jego premiery mniej oczywistym od artystycznej wartości była sama perspektywa przetrwania zespołu. Żeby dobrze zrozumieć, jak bardzo nieoczywistym zjawiskiem był ich sukces, musimy cofnąć się ponad 30 lat wstecz - do wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Rok 1991, rok publikacji Spiderland, komercyjnie wyglądał zupełnie inaczej niż ich koncepcja. Wtedy dominował pochodzący z Seattle grunge, którego pozycja zdążyła się ugruntować już w latach osiemdziesiątych. W 1991 ukazała się jego najważniejsza praca - Nevermind Nirvany. Choć jak na ówczesne czasy była to płyta alternatywna, rynek przyjął ją znakomicie. Nie można jednak utożsamiać jej ani z wychodzącym poza schematy abstrakcyjnym podejściem, ani z artystyczną ambicją. Nevermind było podsumowaniem tego, co na rynku działo się od czasu rewolucji punkowej: rock miał być prosty, gęsty i łatwy w odbiorze. W takich warunkach tylko nieliczni spodziewaliby się, że album zupełnie inny od potrzeb rynku przetrwa w świadomości słuchaczy dłużej niż kilka lat. W tamtym czasie w Louisville dziennikarz muzyczny Steve Albini zapuścił się w nieznane wcześniej rejony undergroundu. Z Seattle trafił do stolicy Kentucky. Jak później się okazało, to jego artykuł wypromował pracę zespołu, prawdopodobnie bez niego świat by o nich zapomniał. Slint to zespół złożony z nastolatków, który pokazał, że nie trzeba mieć wybitnego muzycznego wykształcenia, lat nauki u najlepszych mentorów ani rozpoznawalności, by mieć długowieczny wpływ na muzykę. To, co zapewniło ich płycie późniejszą rozpoznawalność, to odmienność od ówczesnego grania i wyjątkowo dojrzały, jak na ich wiek styl. Na Spiderland porzucono niemal wszystkie typowe dla rocka rozwiązania, mimo użycia klasycznego dla gatunku składu opartego na gitarach, perkusji i basie. Zamiast power chordów, solówek, gęstych riffów i piosenkowej struktury zespół wybrał inne narzędzie - genialne w swojej prostocie: ciszę. Jej użycie do budowania kontrastów, napięcia i tajemniczej atmosfery najbardziej wyraźne jest w „Washerze”. Utwór opiera się na jednym motywie, który jest przeplatany lekkimi interludiami, wyciszeniami pod wokal i zaskakująco mocnym, gęstym finałem. Inną ciekawą kompozycją jest „Breadcrumb Trail”. Zaczyna się od opartego na arpeggiu charakterystycznego riffu, później przechodzi w przesterowane sekcje, gdzie McMahan wyje ile sił, by wrócić do lekkiego grania opartego na teksturze i nieregularnym metrum. Natomiast prawdziwą wizytówką artystów jest „Good Morning, Captain”, zbudowane na rozwoju jednego repetycyjnego wątku, subtelnych zmianach rytmicznych i ekspresyjnym finale z kultowym „I miss you”. Choć muzycy wiedzieli, że grają zupełnie inaczej od reszty, nie mieli pojęcia, że to, co robią, później zyska miano post-rocka. Tę definicję stworzył Simon Reynolds, potrzebując nazwy dla wydania, które poszło jeszcze dalej w tych ideach. Podczas gdy Spiderland to surowo brzmiący album oparty na kontrastach: cicho-głośno i rzadko–gęsto, Hex Bark Psychosis dodaje do tego jeszcze kontrasty miękko–twardo i melodyjnie–dysonansowo. O ile wpływ Amerykanów na Hex był co najwyżej pośredni, w jeszcze nieukształtowanym gatunku, to wpływ Spiderland na kolejne pokolenia muzyków był dużo bardziej oczywisty. Na debiucie najważniejszej dla montrealskiej sceny ekipy Godspeed You! Black Emperor z 1997 roku, muzycy wykorzystali ten język do budowania długich atmosferycznych gitarowych build-upów, wspieranych przez chamberowy skład. W kolejnym millenium tą drogą poszli m.in. Lift To Experience, prezentując drugofalowe podejście oparte na shoegaze’owych crescendo z czysto gitarowym instrumentarium. Mimo upływu ponad ćwierć wieku, świat nie zapomniał o Spiderland. Debiut najważniejszego zespołu sceny Windmill, Brixton - Black Country, New Road - otwarcie przyznaje się do bycia „second best Slint tribute act”. Brytyjczycy do surowości i opartego na teksturze grania dodali melancholijne partie saksofonu i nowoczesną introspektywną narrację. O sile albumu pokazuje też obecny rok, w którym na swojej debiutanckiej płycie podejście BC,NR rozwinęli muzycy Hesse Kassel. Ten album łączy historię całego podgatunku w jedną spójną całość. Spiderland, choć uznane przez krytyków i słuchaczy, nie ma takiej rozpoznawalności jak mniej przełomowe Nevermind czy Ten, choć jego wpływ na przyszłość muzyki jest nieporównywalnie większy. Dziś to grunge postrzegany jest jako chwilowy trend, a post-rock, którego pierwszym głosem był drugi album Slint, przetrwał do dziś. Do napisania tego tekstu zmotywowała mnie przede wszystkim niewielka świadomość muzycznej społeczności o tym, jak ważny był to album - bo mimo ery internetu i łatwości poznawania muzyki, Spiderland dalej zostaje tam, gdzie się wychował: w kręgach podziemia. ]]> Dzisiaj album zespołu Slint ma niepodważalną reputację klasyka undergroundu, który zmienił bieg rozwoju rocka i wytyczył mu nową ścieżkę, którą muzycy prowadzą do dziś. Wpływów drugiego wydania zespołu z Louisville nie trzeba szukać daleko, słychać je choćby na obecnie dominującej londyńskiej scenie Windmill. A przecież w roku jego premiery mniej oczywistym od artystycznej wartości była sama perspektywa przetrwania zespołu.

Żeby dobrze zrozumieć, jak bardzo nieoczywistym zjawiskiem był ich sukces, musimy cofnąć się ponad 30 lat wstecz – do wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Rok 1991, rok publikacji Spiderland, komercyjnie wyglądał zupełnie inaczej niż ich koncepcja. Wtedy dominował pochodzący z Seattle grunge, którego pozycja zdążyła się ugruntować już w latach osiemdziesiątych. W 1991 ukazała się jego najważniejsza praca – Nevermind Nirvany. Choć jak na ówczesne czasy była to płyta alternatywna, rynek przyjął ją znakomicie. Nie można jednak utożsamiać jej ani z wychodzącym poza schematy abstrakcyjnym podejściem, ani z artystyczną ambicją. Nevermind było podsumowaniem tego, co na rynku działo się od czasu rewolucji punkowej: rock miał być prosty, gęsty i łatwy w odbiorze. W takich warunkach tylko nieliczni spodziewaliby się, że album zupełnie inny od potrzeb rynku przetrwa w świadomości słuchaczy dłużej niż kilka lat.

W tamtym czasie w Louisville dziennikarz muzyczny Steve Albini zapuścił się w nieznane wcześniej rejony undergroundu. Z Seattle trafił do stolicy Kentucky. Jak później się okazało, to jego artykuł wypromował pracę zespołu, prawdopodobnie bez niego świat by o nich zapomniał. Slint to zespół złożony z nastolatków, który pokazał, że nie trzeba mieć wybitnego muzycznego wykształcenia, lat nauki u najlepszych mentorów ani rozpoznawalności, by mieć długowieczny wpływ na muzykę. To, co zapewniło ich płycie późniejszą rozpoznawalność, to odmienność od ówczesnego grania i wyjątkowo dojrzały, jak na ich wiek styl.

Na Spiderland porzucono niemal wszystkie typowe dla rocka rozwiązania, mimo użycia klasycznego dla gatunku składu opartego na gitarach, perkusji i basie. Zamiast power chordów, solówek, gęstych riffów i piosenkowej struktury zespół wybrał inne narzędzie – genialne w swojej prostocie: ciszę. Jej użycie do budowania kontrastów, napięcia i tajemniczej atmosfery najbardziej wyraźne jest w „Washerze”. Utwór opiera się na jednym motywie, który jest przeplatany lekkimi interludiami, wyciszeniami pod wokal i zaskakująco mocnym, gęstym finałem. Inną ciekawą kompozycją jest „Breadcrumb Trail”. Zaczyna się od opartego na arpeggiu charakterystycznego riffu, później przechodzi w przesterowane sekcje, gdzie McMahan wyje ile sił, by wrócić do lekkiego grania opartego na teksturze i nieregularnym metrum. Natomiast prawdziwą wizytówką artystów jest „Good Morning, Captain”, zbudowane na rozwoju jednego repetycyjnego wątku, subtelnych zmianach rytmicznych i ekspresyjnym finale z kultowym „I miss you”.

Choć muzycy wiedzieli, że grają zupełnie inaczej od reszty, nie mieli pojęcia, że to, co robią, później zyska miano post-rocka. Tę definicję stworzył Simon Reynolds, potrzebując nazwy dla wydania, które poszło jeszcze dalej w tych ideach. Podczas gdy Spiderland to surowo brzmiący album oparty na kontrastach: cicho-głośno i rzadko–gęsto, Hex Bark Psychosis dodaje do tego jeszcze kontrasty miękko–twardo i melodyjnie–dysonansowo. O ile wpływ Amerykanów na Hex był co najwyżej pośredni, w jeszcze nieukształtowanym gatunku, to wpływ Spiderland na kolejne pokolenia muzyków był dużo bardziej oczywisty. Na debiucie najważniejszej dla montrealskiej sceny ekipy Godspeed You! Black Emperor z 1997 roku, muzycy wykorzystali ten język do budowania długich atmosferycznych gitarowych build-upów, wspieranych przez chamberowy skład. W kolejnym millenium tą drogą poszli m.in. Lift To Experience, prezentując drugofalowe podejście oparte na shoegaze’owych crescendo z czysto gitarowym instrumentarium.

Mimo upływu ponad ćwierć wieku, świat nie zapomniał o Spiderland. Debiut najważniejszego zespołu sceny Windmill, Brixton – Black Country, New Road – otwarcie przyznaje się do bycia „second best Slint tribute act”. Brytyjczycy do surowości i opartego na teksturze grania dodali melancholijne partie saksofonu i nowoczesną introspektywną narrację. O sile albumu pokazuje też obecny rok, w którym na swojej debiutanckiej płycie podejście BC,NR rozwinęli muzycy Hesse Kassel. Ten album łączy historię całego podgatunku w jedną spójną całość.

Spiderland, choć uznane przez krytyków i słuchaczy, nie ma takiej rozpoznawalności jak mniej przełomowe Nevermind czy Ten, choć jego wpływ na przyszłość muzyki jest nieporównywalnie większy. Dziś to grunge postrzegany jest jako chwilowy trend, a post-rock, którego pierwszym głosem był drugi album Slint, przetrwał do dziś. Do napisania tego tekstu zmotywowała mnie przede wszystkim niewielka świadomość muzycznej społeczności o tym, jak ważny był to album – bo mimo ery internetu i łatwości poznawania muzyki, Spiderland dalej zostaje tam, gdzie się wychował: w kręgach podziemia.

]]> https://fofer.writeas.com/jak-daleko-poszlo-echo-spiderland Wed, 04 Jun 2025 18:00:51 +0000 Cisza w Obliczu Zagrożenia - Recenzja - Bark Psychosis - Hex (1994) https://fofer.writeas.com/cisza-w-obliczu-zagrozenia-recenzja-bark-psychosis-hex-1994?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Kiedy prawie każdy w Polsce obecnie skupiony jest na aktualnej kampanii prezydenckiej, w cieniu rozgrywa się walka globalna i zdecydowanie ważniejsza niż ta o fotel głowy państwa. Jednym z skutków rewolucji technologicznej jest to, że dożyliśmy czasów, w których nawet w polityce używa się sztucznej inteligencji do generowania treści. W czasach niekontrolowanego tempa rozwoju technologicznego walka o jakość mediów, kultury i sztuki zasługuje na zdecydowanie więcej rozgłosu niż sztucznie wygenerowany spot. Spadek jakości mediów nie nastał z żadną datą, następuje stopniowo i nic nie jest w stanie go powstrzymać. Od upadku muzycznej prasy, spadku zainteresowania czytelnictwem i fizycznymi wydaniami muzyki, aż do short form contentu i generowanych komputerowo utworów. Problemów z aktualnym stanem kultury jest znacznie więcej niż kiedykolwiek – grozi nam nie tylko koniec autentyczności przekazu, ale też wzrost dezinformacji, niedopowiedzeń i treści, które nie zostały potwierdzone. Już od lat nawet w muzyce mainstreamu postępuje uproszczenie formy i dostosowanie jej do potrzeb nowoczesnego konsumenta. Przez to, że Spotify płaci za odtworzenie dopiero od odsłuchania pierwszych 30 s utworu, muzycy skupili się na tym, by główny wątek wchodził jak najszybciej, brzmienie było jak najgłośniejsze, a muzyka jak najmniej subtelna – wszystko po to, by zatrzymać odbiorcę, którego cierpliwość i czas skupienia jest krótszy niż wcześniej. Płytą, która zaprzeczyła postępującej rewolucji branży i pokazała, że można mieć wpływ, nie będąc komercyjnym gigantem, jest debiut grupy Bark Psychosis – jeden z najbardziej nieproporcjonalnie do popularności wpływowych albumów w historii rocka, To temu nagraniu możemy zawdzięczać wymyślony dzięki niemu termin post-rock, bo album grupy wychowanej na Napalm Death i Joy Division wcale nie przypomina wcześniejszej muzyki, a zamiast tego proponuje zupełnie inne podejście. Już od samego początku muzyka sprawia wrażenie niesamowicie delikatnej i lekkiej, nie narzuca się, zamiast tego pozostawia przestrzeń i buduje introspektywną atmosferę. Odmienne od typowego rocka na albumie jest praktycznie wszystko – porzucono tradycyjną dla gatunku dominację gitary elektrycznej, która nie gra riffów ani powerchordów, a tekstury. Inne są też kompozycje – repetycyjne, hipnotyczne, a nie szybkie, nastawione na dynamikę. Przykładem tego jest „A Street Scene”, na którym zapętlona partia perkusji dopełnia się z lekką, melodyjną grą gitary i klawiszy, a wokal raz jest perfekcyjnie wyraźny, a raz stłumiony. W tle przygrywają syntezatory i drone składający się między innymi z kwartetu smyczkowego. Choć bliska ambientowi, eklektyczna mieszanka zaprezentowana przez autorów nie wpisuje się w te ramy gatunkowe. Oparte na powtórzeniach struktury tracków są stopniowo rozwijane i nie bazują na jednym wątku. Utworem, który to odzwierciedla, jest między innymi „Fingerspit” – zaczyna się od intymnej melodii na pianinie, przechodzi w gęste, gitarowe, dysonansowe sekcje z desperacką energią. Różnorodność brzmieniową treści potwierdza „Eyes & Smile” z rozpędzającą się jazzującą trąbką i przetworzonym głosem na pierwszym planie. Najbliżej do ambientu jest kończącemu płytę „Pendulum Man”, w którym do wręcz niezmiennie zapętlonego wątku zmienia się jedynie gra drone’ujących instrumentów. Hex to zdecydowanie jedna z najpiękniejszych płyt, jakie wydano w latach 90, która pokazuje, że można poszerzać granice muzyki, oddzielając się od większości głównych nurtów swoich czasów. W roku, w którym szok wywołała informacja o śmierci Kurta Cobaina, od tego, co działo się w Seattle, zdecydowanie ciekawszy był rozwój podziemia, które – w przeciwieństwie do muzyki grunge – wybrało progresywną drogę, opartą na wiedzy i eksperymentach. Dla mnie omawiana płyta przede wszystkim pozostanie symbolem prawdziwej ekspresji i przekazu przez muzykę – szczerego i niezależnego od tendencji rynku. 85/100 Album #1 – Bark Psychosis – Hex (1994) ]]> Kiedy prawie każdy w Polsce obecnie skupiony jest na aktualnej kampanii prezydenckiej, w cieniu rozgrywa się walka globalna i zdecydowanie ważniejsza niż ta o fotel głowy państwa. Jednym z skutków rewolucji technologicznej jest to, że dożyliśmy czasów, w których nawet w polityce używa się sztucznej inteligencji do generowania treści. W czasach niekontrolowanego tempa rozwoju technologicznego walka o jakość mediów, kultury i sztuki zasługuje na zdecydowanie więcej rozgłosu niż sztucznie wygenerowany spot.

Spadek jakości mediów nie nastał z żadną datą, następuje stopniowo i nic nie jest w stanie go powstrzymać. Od upadku muzycznej prasy, spadku zainteresowania czytelnictwem i fizycznymi wydaniami muzyki, aż do short form contentu i generowanych komputerowo utworów. Problemów z aktualnym stanem kultury jest znacznie więcej niż kiedykolwiek – grozi nam nie tylko koniec autentyczności przekazu, ale też wzrost dezinformacji, niedopowiedzeń i treści, które nie zostały potwierdzone. Już od lat nawet w muzyce mainstreamu postępuje uproszczenie formy i dostosowanie jej do potrzeb nowoczesnego konsumenta. Przez to, że Spotify płaci za odtworzenie dopiero od odsłuchania pierwszych 30 s utworu, muzycy skupili się na tym, by główny wątek wchodził jak najszybciej, brzmienie było jak najgłośniejsze, a muzyka jak najmniej subtelna – wszystko po to, by zatrzymać odbiorcę, którego cierpliwość i czas skupienia jest krótszy niż wcześniej.

Płytą, która zaprzeczyła postępującej rewolucji branży i pokazała, że można mieć wpływ, nie będąc komercyjnym gigantem, jest debiut grupy Bark Psychosis – jeden z najbardziej nieproporcjonalnie do popularności wpływowych albumów w historii rocka, To temu nagraniu możemy zawdzięczać wymyślony dzięki niemu termin post-rock, bo album grupy wychowanej na Napalm Death i Joy Division wcale nie przypomina wcześniejszej muzyki, a zamiast tego proponuje zupełnie inne podejście. Już od samego początku muzyka sprawia wrażenie niesamowicie delikatnej i lekkiej, nie narzuca się, zamiast tego pozostawia przestrzeń i buduje introspektywną atmosferę. Odmienne od typowego rocka na albumie jest praktycznie wszystko – porzucono tradycyjną dla gatunku dominację gitary elektrycznej, która nie gra riffów ani powerchordów, a tekstury. Inne są też kompozycje – repetycyjne, hipnotyczne, a nie szybkie, nastawione na dynamikę. Przykładem tego jest „A Street Scene”, na którym zapętlona partia perkusji dopełnia się z lekką, melodyjną grą gitary i klawiszy, a wokal raz jest perfekcyjnie wyraźny, a raz stłumiony. W tle przygrywają syntezatory i drone składający się między innymi z kwartetu smyczkowego.

Choć bliska ambientowi, eklektyczna mieszanka zaprezentowana przez autorów nie wpisuje się w te ramy gatunkowe. Oparte na powtórzeniach struktury tracków są stopniowo rozwijane i nie bazują na jednym wątku. Utworem, który to odzwierciedla, jest między innymi „Fingerspit” – zaczyna się od intymnej melodii na pianinie, przechodzi w gęste, gitarowe, dysonansowe sekcje z desperacką energią. Różnorodność brzmieniową treści potwierdza „Eyes & Smile” z rozpędzającą się jazzującą trąbką i przetworzonym głosem na pierwszym planie. Najbliżej do ambientu jest kończącemu płytę „Pendulum Man”, w którym do wręcz niezmiennie zapętlonego wątku zmienia się jedynie gra drone’ujących instrumentów.

Hex to zdecydowanie jedna z najpiękniejszych płyt, jakie wydano w latach 90, która pokazuje, że można poszerzać granice muzyki, oddzielając się od większości głównych nurtów swoich czasów. W roku, w którym szok wywołała informacja o śmierci Kurta Cobaina, od tego, co działo się w Seattle, zdecydowanie ciekawszy był rozwój podziemia, które – w przeciwieństwie do muzyki grunge – wybrało progresywną drogę, opartą na wiedzy i eksperymentach. Dla mnie omawiana płyta przede wszystkim pozostanie symbolem prawdziwej ekspresji i przekazu przez muzykę – szczerego i niezależnego od tendencji rynku.

85/100

Album #1 – Bark Psychosis – Hex (1994)

]]> https://fofer.writeas.com/cisza-w-obliczu-zagrozenia-recenzja-bark-psychosis-hex-1994 Sun, 04 May 2025 20:27:03 +0000 Chilijski Atak z Zaskoczenia - Recenzja - Hesse Kassel - La Brea (2025) https://fofer.writeas.com/chilijski-atak-z-zaskoczenia-recenzja-hesse-kassel-la-brea-2025?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Na nieco ponad miesiąc przed pierwszym od lat bardzo wyczekiwanym wydaniem Black Country, New Road i nieco mniej niż miesiąc przed obiecującym debiutem The Orchestra (For Now), zespoły z Londynu z pewnością nie spodziewały się konkurencji z tak nieoczywistego miejsca. Jedną z najbardziej niszowych, ale i najciekawszych scen rockowego podziemia ma dziś stolica Chile, miasto bez rozpoznawalnej muzycznej przeszłości, bez długiej historii w tej dziedzinie. To stamtąd pochodzi Hesse Kassel, zespół, który hasło „post-rock” potraktował z wyjątkową powagą. Po pierwszym odsłuchu La Brea przecierałem oczy ze zdumienia. Ten album to jedna z najbardziej spójnych i zarazem różnorodnych muzycznie propozycji, jakie przyniosła trzecia fala post-rocka. Rozpoczyna się od inspirowanego math rockiem intro Postparto - perfekcyjnie zaplanowanego, stopniowego budowania tempa i intensywności. Instrumenty dołączają kolejno, a repetycyjne motywy są z czasem modyfikowane. W dalszej części utworu robi się jeszcze ciekawiej bo zespół bawi się tempem, nagle przyspiesza, a spokojny, mówiony wokal przechodzi w wrzaski i atmosferę gonitwy myśli. Utwór oparty na brzmieniu elektrycznych gitar posiada polifoniczne struktury, posthardcorowe przejścia i wyraźne inspiracje twórczością Slinta, a kończy się subtelnym, saksofonowym wyładowaniem. To bez wątpienia jeden z najbardziej nieszablonowych rockowych kawałków, jakie słyszałem. W kolejnym utworze muzycy zwalniają i stawiają na melodyjność, pokazując, że świetnie odnajdują się nie tylko w postpunkowym, mówionym wokalu, ale również w klasycznym śpiewie i chórkach, szczególnie w najbardziej intensywnych momentach. Ten kontrast to także symbol precyzyjnego zaplanowania albumu, mimo różnorodności utworów, wszystkie łączy kilka wspólnych cech. Utrzymanie ich na stabilnym poziomie przez całe 78 minut i to w debiucie, wydaje się czymś niemal niemożliwym. Zarówno Anova, jak i inne kompozycje charakteryzuje zaawansowane, nietuzinkowe podejście do struktur, połączenie minimalizmu wczesnego post-rocka z umiejętnością intensywnego rozładowywania napięcia, znaną z nurtu drugofalowego. Słuchając tego albumu, mam wrażenie obcowania z dziełem, które w doskonały sposób łączy dwie wcześniejsze estetyki gatunku i przy tym tworzy coś swojego, oryginalnego. Podobny do Anova, ale znacznie cięższy, jest Americana - utwór zaczynający się chóralnie, przechodzący w postpunkowy wokal, a potem w śpiew. W tym czasie zespół gra coraz intensywniej, by na finał przyspieszyć i zakończyć lekkim katharsis. To jeden z tych kawałków, które mają aż dwa crescendo, drugie z nich prowadzi do saksofonowego rozładowania emocji. Utwór kończy się sekcją drone'ową, w której słychać wpływy Godspeed You! Black Emperor. Najdłuższe buildupy przynoszą En Tiempo Muerto i następujący po nim Moussa, pierwszy zawiera dwa pięciominutowe crescendo, a drugi jest najbardziej rozbudowaną kompozycją na płycie. Najkrótszy i zarazem najbardziej agresywny jest Vida En Terranova, pełen szaleństwa i desperackiej energii. Podobne, choć mniej wokalno-nastawione podejście prezentuje A. Latur, w którym saksofon przypomina długie, melancholijne i rozpędzające się partie Maruji, to jedna z najpiękniejszych estetycznie rzeczy na debiucie. Fragmentem klamrowym dla całego krążka jest Yo La Tengo, brzmieniowo zbliżony do otwierającego Postparto, lecz z wyraźniejszym finałem, jak przystało na zamknięcie albumu. La Brea zespołu Hesse Kassel to zdecydowanie najlepszy debiut od lat, który może mieć dla chilijskiej sceny podobne znaczenie, jak pierwsze albumy black midi i BC,NR miały dla brytyjskiej. Muzyka lubi niespodzianki, a w 2025 roku największą z nich zgotował właśnie ten zespół z Santiago. To murowany kandydat na album roku. Jeśli Maruja nie wyda LP, które przerośnie oczekiwania publiczności, La Brea pozostanie bezkonkurencyjna. 95/100 Album #1 – Hesse Kassel – La Brea (2025) https://hessekassel.bandcamp.com/album/la-brea ]]> Na nieco ponad miesiąc przed pierwszym od lat bardzo wyczekiwanym wydaniem Black Country, New Road i nieco mniej niż miesiąc przed obiecującym debiutem The Orchestra (For Now), zespoły z Londynu z pewnością nie spodziewały się konkurencji z tak nieoczywistego miejsca. Jedną z najbardziej niszowych, ale i najciekawszych scen rockowego podziemia ma dziś stolica Chile, miasto bez rozpoznawalnej muzycznej przeszłości, bez długiej historii w tej dziedzinie. To stamtąd pochodzi Hesse Kassel, zespół, który hasło „post-rock” potraktował z wyjątkową powagą.

Po pierwszym odsłuchu La Brea przecierałem oczy ze zdumienia. Ten album to jedna z najbardziej spójnych i zarazem różnorodnych muzycznie propozycji, jakie przyniosła trzecia fala post-rocka. Rozpoczyna się od inspirowanego math rockiem intro Postparto – perfekcyjnie zaplanowanego, stopniowego budowania tempa i intensywności. Instrumenty dołączają kolejno, a repetycyjne motywy są z czasem modyfikowane. W dalszej części utworu robi się jeszcze ciekawiej bo zespół bawi się tempem, nagle przyspiesza, a spokojny, mówiony wokal przechodzi w wrzaski i atmosferę gonitwy myśli. Utwór oparty na brzmieniu elektrycznych gitar posiada polifoniczne struktury, posthardcorowe przejścia i wyraźne inspiracje twórczością Slinta, a kończy się subtelnym, saksofonowym wyładowaniem. To bez wątpienia jeden z najbardziej nieszablonowych rockowych kawałków, jakie słyszałem.

W kolejnym utworze muzycy zwalniają i stawiają na melodyjność, pokazując, że świetnie odnajdują się nie tylko w postpunkowym, mówionym wokalu, ale również w klasycznym śpiewie i chórkach, szczególnie w najbardziej intensywnych momentach. Ten kontrast to także symbol precyzyjnego zaplanowania albumu, mimo różnorodności utworów, wszystkie łączy kilka wspólnych cech. Utrzymanie ich na stabilnym poziomie przez całe 78 minut i to w debiucie, wydaje się czymś niemal niemożliwym. Zarówno Anova, jak i inne kompozycje charakteryzuje zaawansowane, nietuzinkowe podejście do struktur, połączenie minimalizmu wczesnego post-rocka z umiejętnością intensywnego rozładowywania napięcia, znaną z nurtu drugofalowego. Słuchając tego albumu, mam wrażenie obcowania z dziełem, które w doskonały sposób łączy dwie wcześniejsze estetyki gatunku i przy tym tworzy coś swojego, oryginalnego.

Podobny do Anova, ale znacznie cięższy, jest Americana – utwór zaczynający się chóralnie, przechodzący w postpunkowy wokal, a potem w śpiew. W tym czasie zespół gra coraz intensywniej, by na finał przyspieszyć i zakończyć lekkim katharsis. To jeden z tych kawałków, które mają aż dwa crescendo, drugie z nich prowadzi do saksofonowego rozładowania emocji. Utwór kończy się sekcją drone'ową, w której słychać wpływy Godspeed You! Black Emperor.

Najdłuższe buildupy przynoszą En Tiempo Muerto i następujący po nim Moussa, pierwszy zawiera dwa pięciominutowe crescendo, a drugi jest najbardziej rozbudowaną kompozycją na płycie. Najkrótszy i zarazem najbardziej agresywny jest Vida En Terranova, pełen szaleństwa i desperackiej energii. Podobne, choć mniej wokalno-nastawione podejście prezentuje A. Latur, w którym saksofon przypomina długie, melancholijne i rozpędzające się partie Maruji, to jedna z najpiękniejszych estetycznie rzeczy na debiucie. Fragmentem klamrowym dla całego krążka jest Yo La Tengo, brzmieniowo zbliżony do otwierającego Postparto, lecz z wyraźniejszym finałem, jak przystało na zamknięcie albumu.

La Brea zespołu Hesse Kassel to zdecydowanie najlepszy debiut od lat, który może mieć dla chilijskiej sceny podobne znaczenie, jak pierwsze albumy black midi i BC,NR miały dla brytyjskiej. Muzyka lubi niespodzianki, a w 2025 roku największą z nich zgotował właśnie ten zespół z Santiago. To murowany kandydat na album roku. Jeśli Maruja nie wyda LP, które przerośnie oczekiwania publiczności, La Brea pozostanie bezkonkurencyjna.

95/100

Album #1 – Hesse Kassel – La Brea (2025) https://hessekassel.bandcamp.com/album/la-brea

]]> https://fofer.writeas.com/chilijski-atak-z-zaskoczenia-recenzja-hesse-kassel-la-brea-2025 Mon, 21 Apr 2025 16:18:55 +0000 Stare Oblicze Nowej Drogi - Recenzja - Black Country, New Road - Forever Howlong (2025) https://fofer.writeas.com/stare-oblicze-nowej-drogi-recenzja-black-country-new-road-forever?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Zdecydowanie najbardziej wyczekiwanym przeze mnie wydaniem z tego roku była trzecia studyjna płyta londyńskiego BC,NR, która jest dotychczas jedynym nagraniem z tego roku, które zamówiłem w preorderze. Ten hype i duże nadzieje co do rozwoju zespołu najlepiej porównać do emocjonalnej podróży kolejką górską, taką jak ta z tekstu Breadcrumb Trail Slinta. Po odejściu Isaaca Wooda i świetnym Ants From Up There, które błyskawicznie osiągnęło status klasyka undergroundu i najważniejszego albumu rocka tej dekady, zespół, z powodu zobowiązań kontraktowych, musiał wydać zbiór utworów zatytułowany Live At The Bush Hall, który zaprezentował przyzwoity materiał i otworzył im drzwi na nową, progresywno-popową ścieżkę. Zaraz po tej premierze entuzjazm fanów zespołu urósł jeszcze bardziej, bo publikowane przez nich bootlegowe nagrania materiału, który miał trafić na pierwszy po odejściu frontmana studyjny longplay, były bardzo obiecujące. Szczególnie dobre wrażenie zrobiły na mnie dwa utwory. For The Cold Country to najbardziej zaawansowana kompozycja na Forever Howlong. Piosenka ta czerpie z progresywnego folku i kończy się bardzo intensywnym finałem, który robi potężne wrażenie i jest najbardziej przypominającym debiut fragmentem albumu. Zaraz po nim drugie najlepsze nagranie z tej płyty to Nancy Tries To Take The Night, utwór z szalonym i niesamowicie dynamicznym zarządzaniem tempem i gęstością. Stawia na kontrast ciszy i hałasu, wycisza się na partie wokalne, na których zachwyca piękny głos Taylor Hyde, która po odejściu lidera przejęła większość obowiązków wokalnych w grupie. Jedyny problem utworu to użycie klawesynu, który, mimo że odróżnia brzmienie zespołu od reszty londyńskiego undergroundu, powoduje, że mniejsza jest jego intymność. Do niego zdecydowanie lepiej pasowałyby standardowe klawisze, których zespół używał na koncertach. Natomiast kiedy kolejka podjedzie w górę, w końcu musi trafić na szczyt, rozpędzić się i zjechać na ziemię. Takie zderzenie z ziemią spotkało mnie po odsłuchaniu pierwszego i najgorszego z singli Besties, który otwiera album. Jednowątkowy, zbrickwallowany i przeprodukowany utwór to zdecydowanie najmniej ambitna część nowego materiału. Choć uroczy i prezentujący odmienną od wcześniejszej części dyskografii zespołu stylistykę, brzmi zdecydowanie gorzej niż poprzednie nagrania. Problemów z produkcją na albumie można było się spodziewać, znając wcześniejszą działalność Jamesa Forda i Matta Coltona, którzy mają renomę produkowania bardzo głośnych i przesyconych albumów. Z rzeczy, o których nie mogę powiedzieć, że zawiodły, bo prezentują się naprawdę przyzwoicie, ale też nie spełniły wszystkich moich oczekiwań, jest między innymi wokal Georgii Ellery, która na albumach Jockstrap, szczególnie Love Is The Key To The City, urzekała ponętnym, młodym, ekspresyjnym głosem. Niestety tutaj nie jest tak dobrze, bo śpiewa po prostu przeciętnie, a jej głos nie ma tych walorów estetycznych. Nowe wydanie Black Country, New Road, choć ma gorsze fragmenty i kilka problemów, na ogół sprawia wrażenie dobrej i oryginalnej pracy. Mało który zespół po odejściu najważniejszego członka radzi sobie tak dobrze w nowej stylistyce. Bliższe popowi kompozycje zespołu to nadal rozbudowane utwory, które mogą zrobić pozytywne wrażenie nawet na bardzo zaawansowanym słuchaczu. BC,NR tym albumem pokazało, że można pozbierać się nawet z największych problemów, a siła przyjaźni może przezwyciężyć każdą rozterkę. Ocena - 83/100 Album #1 - Black Country, New Road - Forever Howlong (2025) - https://open.spotify.com/album/5FjaEW3Hi8vD2aoJNWln4t?si=a66p9mWvQfu3K7rF-2fJVQ ]]> Zdecydowanie najbardziej wyczekiwanym przeze mnie wydaniem z tego roku była trzecia studyjna płyta londyńskiego BC,NR, która jest dotychczas jedynym nagraniem z tego roku, które zamówiłem w preorderze. Ten hype i duże nadzieje co do rozwoju zespołu najlepiej porównać do emocjonalnej podróży kolejką górską, taką jak ta z tekstu Breadcrumb Trail Slinta. Po odejściu Isaaca Wooda i świetnym Ants From Up There, które błyskawicznie osiągnęło status klasyka undergroundu i najważniejszego albumu rocka tej dekady, zespół, z powodu zobowiązań kontraktowych, musiał wydać zbiór utworów zatytułowany Live At The Bush Hall, który zaprezentował przyzwoity materiał i otworzył im drzwi na nową, progresywno-popową ścieżkę.

Zaraz po tej premierze entuzjazm fanów zespołu urósł jeszcze bardziej, bo publikowane przez nich bootlegowe nagrania materiału, który miał trafić na pierwszy po odejściu frontmana studyjny longplay, były bardzo obiecujące. Szczególnie dobre wrażenie zrobiły na mnie dwa utwory. For The Cold Country to najbardziej zaawansowana kompozycja na Forever Howlong. Piosenka ta czerpie z progresywnego folku i kończy się bardzo intensywnym finałem, który robi potężne wrażenie i jest najbardziej przypominającym debiut fragmentem albumu. Zaraz po nim drugie najlepsze nagranie z tej płyty to Nancy Tries To Take The Night, utwór z szalonym i niesamowicie dynamicznym zarządzaniem tempem i gęstością. Stawia na kontrast ciszy i hałasu, wycisza się na partie wokalne, na których zachwyca piękny głos Taylor Hyde, która po odejściu lidera przejęła większość obowiązków wokalnych w grupie. Jedyny problem utworu to użycie klawesynu, który, mimo że odróżnia brzmienie zespołu od reszty londyńskiego undergroundu, powoduje, że mniejsza jest jego intymność. Do niego zdecydowanie lepiej pasowałyby standardowe klawisze, których zespół używał na koncertach.

Natomiast kiedy kolejka podjedzie w górę, w końcu musi trafić na szczyt, rozpędzić się i zjechać na ziemię. Takie zderzenie z ziemią spotkało mnie po odsłuchaniu pierwszego i najgorszego z singli Besties, który otwiera album. Jednowątkowy, zbrickwallowany i przeprodukowany utwór to zdecydowanie najmniej ambitna część nowego materiału. Choć uroczy i prezentujący odmienną od wcześniejszej części dyskografii zespołu stylistykę, brzmi zdecydowanie gorzej niż poprzednie nagrania. Problemów z produkcją na albumie można było się spodziewać, znając wcześniejszą działalność Jamesa Forda i Matta Coltona, którzy mają renomę produkowania bardzo głośnych i przesyconych albumów. Z rzeczy, o których nie mogę powiedzieć, że zawiodły, bo prezentują się naprawdę przyzwoicie, ale też nie spełniły wszystkich moich oczekiwań, jest między innymi wokal Georgii Ellery, która na albumach Jockstrap, szczególnie Love Is The Key To The City, urzekała ponętnym, młodym, ekspresyjnym głosem. Niestety tutaj nie jest tak dobrze, bo śpiewa po prostu przeciętnie, a jej głos nie ma tych walorów estetycznych.

Nowe wydanie Black Country, New Road, choć ma gorsze fragmenty i kilka problemów, na ogół sprawia wrażenie dobrej i oryginalnej pracy. Mało który zespół po odejściu najważniejszego członka radzi sobie tak dobrze w nowej stylistyce. Bliższe popowi kompozycje zespołu to nadal rozbudowane utwory, które mogą zrobić pozytywne wrażenie nawet na bardzo zaawansowanym słuchaczu. BC,NR tym albumem pokazało, że można pozbierać się nawet z największych problemów, a siła przyjaźni może przezwyciężyć każdą rozterkę.

Ocena – 83/100

Album #1 – Black Country, New Road – Forever Howlong (2025) – https://open.spotify.com/album/5FjaEW3Hi8vD2aoJNWln4t?si=a66p9mWvQfu3K7rF-2fJVQ

]]> https://fofer.writeas.com/stare-oblicze-nowej-drogi-recenzja-black-country-new-road-forever Sat, 19 Apr 2025 18:55:23 +0000 Kim jest Blaise Bailey Finnegan? - O rozmowie z utworu Godspeed You! Black Emperor https://fofer.writeas.com/kim-jest-blaise-bailey-finnegan-o-rozmowie-z-utworu-godspeed-you-black?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Artykuł archiwalny - 10 stycznia 2025 Zespół Godspeed You! Black Emperor 4 września 1997 roku zagrał koncert przy okazji slamu poetyckiego w Providence – stolicy stanu Rhode Island. Tego dnia zapraszali różne osoby do rozmów, które następnie planowali wykorzystać jako elementy swojej muzyki. Jednym z gości był mężczyzna, który – jak twierdził – wyrecytował własny wiersz o moralnym i umysłowym upadku społeczeństwa. Jak się później okazało, nie był to jego autorski tekst, lecz słowa pochodzące z utworu Virus zespołu Iron Maiden. Ponieważ jego wokalistą był wówczas Blaze Bayley, zespół GY!BE żartobliwie nadał mężczyźnie pseudonim Blaise Bailey Finnegan III, którym zatytułowali również kompozycję zawierającą fragmenty tej rozmowy. Podczas wywiadu Finnegan wygłaszał tyrady o upadku Ameryki, twierdząc, że Stany Zjednoczone to kraj Trzeciego Świata, w którym zwykli ludzie są źle traktowani. Opowiedział też anegdotę o tym, jak poszedł do sądu zapłacić mandat za przekroczenie prędkości. Gdy sędzia zaczął go pouczać, miał odpowiedzieć: "Zamknij się, nie pouczaj mnie, po prostu weź moje pieniądze." Gdy jeden z członków zespołu zapytał go, czy jest gotowy na katastrofę, którą sam przewiduje dla kraju, odparł, że tak – bo posiada „kilka bardzo trudno dostępnych rodzajów broni”, po czym zaczął je wymieniać w chaotyczny sposób. Finnegan był najprawdopodobniej osobą zaburzoną psychicznie. Mimo to, użycie nagrania z tej rozmowy znakomicie podkreśliło paranoiczną i napiętą atmosferę kompozycji. Fragmenty tego wywiadu pojawiają się również w utworze Providence – nazwanym od miejsca rozmowy – jednak najbardziej rozbudowana forma tej narracji znajduje się w kompozycji BBF3. Utwór #1 - Godspeed You! Black Emperor - BBF3 z Slow Riot for New Zerø Kanada E.P. (1999) - https://open.spotify.com/track/2i8eJAvVOhTGBq5kwq9KRv?si=MMcMmZJLTzamCFpkX7-z_Q Utwór #2 - Godspeed You! Black Emperor - Providence z FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/track/35MghvJDcBxKqb1VHL6ePy?si=NoEcWw16T7WNJAbZcTacFA Źródło #1 - https://images.squarespace-cdn.com/content/620dc3bbccbb0c595d671d2f/5b35d795-7cf9-4ff9-bccc-1c102db5184b/AS220+Calendar+September+1997+GSYBE.jpg ]]> Artykuł archiwalny – 10 stycznia 2025

Zespół Godspeed You! Black Emperor 4 września 1997 roku zagrał koncert przy okazji slamu poetyckiego w Providence – stolicy stanu Rhode Island. Tego dnia zapraszali różne osoby do rozmów, które następnie planowali wykorzystać jako elementy swojej muzyki. Jednym z gości był mężczyzna, który – jak twierdził – wyrecytował własny wiersz o moralnym i umysłowym upadku społeczeństwa. Jak się później okazało, nie był to jego autorski tekst, lecz słowa pochodzące z utworu Virus zespołu Iron Maiden. Ponieważ jego wokalistą był wówczas Blaze Bayley, zespół GY!BE żartobliwie nadał mężczyźnie pseudonim Blaise Bailey Finnegan III, którym zatytułowali również kompozycję zawierającą fragmenty tej rozmowy.

Podczas wywiadu Finnegan wygłaszał tyrady o upadku Ameryki, twierdząc, że Stany Zjednoczone to kraj Trzeciego Świata, w którym zwykli ludzie są źle traktowani. Opowiedział też anegdotę o tym, jak poszedł do sądu zapłacić mandat za przekroczenie prędkości. Gdy sędzia zaczął go pouczać, miał odpowiedzieć: “Zamknij się, nie pouczaj mnie, po prostu weź moje pieniądze.” Gdy jeden z członków zespołu zapytał go, czy jest gotowy na katastrofę, którą sam przewiduje dla kraju, odparł, że tak – bo posiada „kilka bardzo trudno dostępnych rodzajów broni”, po czym zaczął je wymieniać w chaotyczny sposób.

Finnegan był najprawdopodobniej osobą zaburzoną psychicznie. Mimo to, użycie nagrania z tej rozmowy znakomicie podkreśliło paranoiczną i napiętą atmosferę kompozycji. Fragmenty tego wywiadu pojawiają się również w utworze Providence – nazwanym od miejsca rozmowy – jednak najbardziej rozbudowana forma tej narracji znajduje się w kompozycji BBF3.

Utwór #1 – Godspeed You! Black Emperor – BBF3 z Slow Riot for New Zerø Kanada E.P. (1999) – https://open.spotify.com/track/2i8eJAvVOhTGBq5kwq9KRv?si=MMcMmZJLTzamCFpkX7-z_Q

Utwór #2 – Godspeed You! Black Emperor – Providence z FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/track/35MghvJDcBxKqb1VHL6ePy?si=NoEcWw16T7WNJAbZcTacFA

Źródło #1 – https://images.squarespace-cdn.com/content/620dc3bbccbb0c595d671d2f/5b35d795-7cf9-4ff9-bccc-1c102db5184b/AS220+Calendar+September+1997+GSYBE.jpg

]]> https://fofer.writeas.com/kim-jest-blaise-bailey-finnegan-o-rozmowie-z-utworu-godspeed-you-black Sat, 19 Apr 2025 17:15:04 +0000 Recenzja - Jockstrap - I Love You Jennifer B (2022) https://fofer.writeas.com/recenzja-jockstrap-i-love-you-jennifer-b-2022?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[Artykuł Archiwalny - 22 luty 2025 Kiedy niedawno wydany przez Black Country, New Road singiel „Besites” bije rekordy popularności, nie można zapominać o kluczowej postaci, bez której muzycy nie wkroczyliby tak pewnie na nową popową ścieżkę. Georgia Ellery, dla której był to pierwszy studyjny utwór w roli wokalistki londyńskiej rockowej ekipy, znana jest przede wszystkim jako frontmanka elektronicznego duetu Jockstrap. To właśnie ich longplay I Love You Jennifer B jest przedmiotem tej recenzji. Po dwóch eksperymentalnych EP-kach przyszedł czas na długogrające, spójne nagranie, na którym muzycy mogli skupić się nawet na najmniejszych detalach. Na I Love You Jennifer B Ellery i Taylor Skye stworzyli muzykę, która jest jednocześnie przystępna i zaawansowana. O jej odmienności od mainstreamu najlepiej świadczy szeroki wachlarz brzmień. Na albumie usłyszymy nie tylko typowe dla gatunku syntezatory, lecz także masę glitchowych efektów oraz, co szczególnie ciekawe, wynik pracy 18-osobowej orkiestry smyczkowej, zaangażowanej do nagrań. Mimo tak różnorodnego instrumentarium, brzmienie nie przytłacza ani swoją wzniosłością, ani przesadną gęstością. Artyści obrali zupełnie inną drogę. Do lekkich, subtelnych podkładów doskonale pasuje intymny, ekspresyjny głos Ellery, który wyróżnia się nie tylko estetycznie. Nawiązujący do popu lat 90. utwór „Greatest Hits” zaczyna się od tradycyjnego żeńskiego śpiewu, później zostaje lekko wygłuszony, a na końcu, w części półmówionej, brzmi, jakby artystka swobodnie wypowiadała swoje uczucia. Imagine I’m Madonna Imagine I’m the Madonna Dressed in blue No, dressed in pink Świetne wrażenie zrobił na mnie także sposób, w jaki prowadzone są muzyczne wątki. Rozwój utworów opiera się na płynnych przejściach i stopniowym dokładaniu kolejnych elementów układanki. Jednym z przykładów jest melancholijny „Concrete Over Water”, który rozpoczyna się partią wokalną z towarzyszeniem syntezatorów. Z czasem utwór narasta, nabierając intensywności, aż rozładowuje napięcie w gęstym, glitchowym refrenie. Niestety, tak dopracowane nagranie ma też swój słabszy punkt. Eksperymentalny „50/50 (Extended Mix)” to utwór o najbardziej niekonwencjonalnej strukturze, oparty na nakładających się warstwach dźwięków, z wokalem Ellery, która wylicza samogłoski, oraz zbudowany na gwałtownych przejściach dynamicznych. Choć koncepcyjnie interesujący, jego forma i charakter znacząco odbiegają od reszty materiału. Zdecydowanie lepiej sprawdziłby się jako bonus track niż integralna część albumu. W pozytywny sposób wyróżniają się natomiast urocze, gitarowe partie, jedna z nich otwiera najspokojniejszy utwór na płycie, „Angst”. I Love You Jennifer B to bez wątpienia najambitniejsze dzieło w dotychczasowej dyskografii Jockstrap. Album ukazuje dojrzałość i rozwój artystów, którzy sięgnęli po rozwiązania sprawdzone na wcześniejszych EP-kach, ale dopracowali je w każdym detalu. Ocena - 85/100 Album #1 - Jockstrap - I Love You Jennifer B (2022) - https://open.spotify.com/album/4YFlC5Abaj48ERwaOPfpu8?si=WroCMNJeTPKwTtw53zSSkg]]> Artykuł Archiwalny – 22 luty 2025

Kiedy niedawno wydany przez Black Country, New Road singiel „Besites” bije rekordy popularności, nie można zapominać o kluczowej postaci, bez której muzycy nie wkroczyliby tak pewnie na nową popową ścieżkę. Georgia Ellery, dla której był to pierwszy studyjny utwór w roli wokalistki londyńskiej rockowej ekipy, znana jest przede wszystkim jako frontmanka elektronicznego duetu Jockstrap. To właśnie ich longplay I Love You Jennifer B jest przedmiotem tej recenzji.

Po dwóch eksperymentalnych EP-kach przyszedł czas na długogrające, spójne nagranie, na którym muzycy mogli skupić się nawet na najmniejszych detalach. Na I Love You Jennifer B Ellery i Taylor Skye stworzyli muzykę, która jest jednocześnie przystępna i zaawansowana. O jej odmienności od mainstreamu najlepiej świadczy szeroki wachlarz brzmień. Na albumie usłyszymy nie tylko typowe dla gatunku syntezatory, lecz także masę glitchowych efektów oraz, co szczególnie ciekawe, wynik pracy 18-osobowej orkiestry smyczkowej, zaangażowanej do nagrań.

Mimo tak różnorodnego instrumentarium, brzmienie nie przytłacza ani swoją wzniosłością, ani przesadną gęstością. Artyści obrali zupełnie inną drogę. Do lekkich, subtelnych podkładów doskonale pasuje intymny, ekspresyjny głos Ellery, który wyróżnia się nie tylko estetycznie. Nawiązujący do popu lat 90. utwór „Greatest Hits” zaczyna się od tradycyjnego żeńskiego śpiewu, później zostaje lekko wygłuszony, a na końcu, w części półmówionej, brzmi, jakby artystka swobodnie wypowiadała swoje uczucia.

Imagine I’m Madonna Imagine I’m the Madonna Dressed in blue No, dressed in pink

Świetne wrażenie zrobił na mnie także sposób, w jaki prowadzone są muzyczne wątki. Rozwój utworów opiera się na płynnych przejściach i stopniowym dokładaniu kolejnych elementów układanki. Jednym z przykładów jest melancholijny „Concrete Over Water”, który rozpoczyna się partią wokalną z towarzyszeniem syntezatorów. Z czasem utwór narasta, nabierając intensywności, aż rozładowuje napięcie w gęstym, glitchowym refrenie.

Niestety, tak dopracowane nagranie ma też swój słabszy punkt. Eksperymentalny „50/50 (Extended Mix)” to utwór o najbardziej niekonwencjonalnej strukturze, oparty na nakładających się warstwach dźwięków, z wokalem Ellery, która wylicza samogłoski, oraz zbudowany na gwałtownych przejściach dynamicznych. Choć koncepcyjnie interesujący, jego forma i charakter znacząco odbiegają od reszty materiału. Zdecydowanie lepiej sprawdziłby się jako bonus track niż integralna część albumu.

W pozytywny sposób wyróżniają się natomiast urocze, gitarowe partie, jedna z nich otwiera najspokojniejszy utwór na płycie, „Angst”.

I Love You Jennifer B to bez wątpienia najambitniejsze dzieło w dotychczasowej dyskografii Jockstrap. Album ukazuje dojrzałość i rozwój artystów, którzy sięgnęli po rozwiązania sprawdzone na wcześniejszych EP-kach, ale dopracowali je w każdym detalu.

Ocena – 85/100

Album #1 – Jockstrap – I Love You Jennifer B (2022) – https://open.spotify.com/album/4YFlC5Abaj48ERwaOPfpu8?si=WroCMNJeTPKwTtw53zSSkg

]]> https://fofer.writeas.com/recenzja-jockstrap-i-love-you-jennifer-b-2022 Sat, 19 Apr 2025 17:10:19 +0000 Historia Post Rocka [Artykuł nie został jeszcze ukończony] https://fofer.writeas.com/historia-post-rocka?pk_campaign=rss-feed <![CDATA[1. Czym Jest Post Rock Termin Post Rock Pierwszym w historii muzyki przykładem użycia terminu Post Rock jest artykuł Simona Reynoldsa dla brytyjskiego magazynu muzycznego The Wire o albumie Hex grupy Bark Psychosis. Post rock oznacza wykorzystywanie instrumentów konwencjonalnie kojarzonych z rockiem do celów innych niż rockowe, używanie gitar jako nośników barw i tekstur, a nie riffów i powerchordów. Coraz częściej grupy wykonujące ten podgatunek uzupełniają tradycyjne gitarowo-basowo-perkusyjne składy o technologie komputerowe takie jak samplery, sequencery oraz MIDI. Podczas gdy niektóre grupy post-rockowe (takie jak Pram czy Stereolab) perferują lo-fi i przestarzałe technologie, inne ewoluują w stronę cyber-rocka, by mieć wirtualne, nowoczesne brzmienie. Źródło #1 - https://web.archive.org/web/20011202075606/http://www.thewire.co.uk/out/12974.htm` Źródło #2 - https://www.reddit.com/r/postrock/comments/17iz58o/the1994articlethatpopularizedtheterm/ Obecnie termin Post Rock nie jest w pełni zgodny z opisem, który dziennikarz stworzył w 1994 roku, bo muzyka ewoluowała, a sam opis opiera się na ograniczonej jej próbce i pomija ważne charakterystyczne cechy, które gatunek wykształcił później. Cechy Charakterystyczne Post Rocka - Nieregularne metrum Przykład #1 - Slint - Breadcumb Trail z Spiderland (1991) - https://open.spotify.com/track/7K8mX41Nub7AzBt1RwwE6d?si=YNcPjRDVTqShuwO7peep9g Utwór posiada wiele zmian metrum, do użytych w utworze należą kolejno 7/4, 4/4, 12/8, 15/8, 6/4, 3/4. Utwór nie używa jednego metrum i w przeciwieństwie do przeciętnych rockowych piosenek nie opiera się na najpopularniejszym 4/4, które w stanach zjednoczonych było tak często używane, że nawet zyskało alternatywne określenie "Common" od "potoczny" z angielskiego. - Niestandardowe struktury utworów (porzucenie konwencjonalnego rockowego schematu verse-chorus) Przykład #2 - Tortoise - Glass Museum z Millions Now Living Will Never Die (1996) - https://open.spotify.com/track/4yQXy99u7RnPoGedBT2XB0?si=vZnSx3MIRFShjWvTDbnOQ Pierwsza część utworu opiera się na repetycyjnej melodii, w której najważniejszą rolę odgrywają gitara elektryczna oraz perkusja. Melodia ta jest lekko rozwijana po pierwszej minucie utworu, gdzie dominującą rolę przejmuje tylko gitara elektryczna. Utwór wycisza się w drugiej minucie, po krótkim, spokojnym przejściu przechodzi do drugiej części. Druga część zaczyna się od pierwszej melodii z początku utworu, ale później szybko zmienia się w dużo bardziej intensywne i dynamiczne granie oparte na perkusji, która ma brzmienie przypominające uderzanie w szkło. Druga część utworu kończy się zapętleniem, utwór wraca do głównego wątku, od którego się zaczynał, taki zabieg to struktura klamrowa lub kompozycja zamknięta. - Struktura cisza versus hałas Przykład #3 - Slint - Washer z Spiderland (1991) - https://open.spotify.com/track/3oNP9Gh1NY4sjqaVUaNjTQ?si=Wo0mVQoXQnGM6x7yXclXBQ Utwór opiera się na jednym wątku, który jest grany "w kratkę" i przeplatany z przejściami i cichszymi częściami z wokalem, a kończy się mocnym finałem z użyciem przesterowanych elektrycznych gitar. Washer to piosenka, która bazuje na kontraście i intymności minimalistycznego grania, dzięki temu jak mało jest melodyczny i jak bardzo ubogi w środki stylistyczne pozwala słuchaczowi na odpowiednie skupienie się na szczegółach i odczucie każdej nawet najmniejszej zmiany w grze instrumentów. - Drone Drone – gatunek minimalistycznej muzyki, kładący nacisk na długie i powtarzające się dźwięki przypominające burdony, skupiając się na barwie dźwięku i harmonii, zamiast na melodii. Gatunek ten jest podobny do ambientu, jednak zazwyczaj korzysta z większej liczby tradycyjnych instrumentów, takich jak skrzypce, gitary czy pianino. Źródło #3 - https://web.archive.org/web/20030116002445/http://www.godsofmusic.com/gom/articles.php?action=detail&ID=136 Drone używany jest w Post Rocku do atmosferycznych sekcji pobocznych. Przykład #4 - Godspeed You! Black Emperor - East Hastings z FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/track/5jMuXTa5hECm37P7C0mbIB?si=6qOQu2-WRjWuiukgi5B-Cg Sekcja #3 utworu - Drugs in Tokyo / Black Helicopter Pulsujący drone rozpoczyna ostatnią część utworu, a następnie zanika w pętli gitary, którą stopniowo przejmuje brzęczący, elektroniczny drone, kończący utwór. Źródło #4 - https://en.wikipedia.org/wiki/EastHastings(composition) - Niekonwencjonalne składy Przykład #5 - Godspeed You! Black Emperor - Storm z Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) - https://open.spotify.com/track/1HfJV18PHF2UQqh4TuySBJ?si=MsqauXWAQEm0CKhNt6UkqQ Poza typowymi dla rocka gitarą elektryczną, basem oraz perkusją muzycy użyli niekojarzonych z tym gatunkiem instrumentów. Na utworze Storm słychać m.in. obój, flet, trąbki, skrzypce i róg francuski. - Atmosfera ponad bogactwo melodii i środków stylistycznych Przykład #6 - Talk Talk - Ascension Day z Laughing Stock (1991) - https://open.spotify.com/track/1Viz6Hi6jm4YSHOlkF3gGd?si=7gBBzByqSRyPcD6tU3DWSw Utwór opiera się na multiinstrumentalnych, ambientowych, repetycyjnych teksturach zamiast na tradycyjnej dla rocka prowadzącej linii melodycznej. - Użycie sampli i własnych nagrań Przykład #7 - Godspeed You! Black Emperor - BBF3 z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) - https://open.spotify.com/track/2i8eJAvVOhTGBq5kwq9KRv?si=23-se20cSsu0Z7F0189qg Zespół Godspeed You! Black Emperor 4 września 1997 roku grał koncert przy okazji slamu poetyckiego gdzie zapraszali losowe osoby do wywiadów, aby później umieścić je w ich muzyce. Tego dnia przyszedł do nich mężczyzna, który wyrecytował dla nich, jak sam twierdził napisany przez niego wiersz o upadku moralnym i umysłowym społeczeństwa. Jak się później okazało, to nawet nie był jego wiersz, a tekst metalowego zespołu Iron Maiden z utworu Virus, ich wokalista to Blaze Bayley, stąd tego mężczyznę zespół nazwał Blaisem Baileyem Finnegamem, tak później też nazwali utwór, w którym użyli fragmentu rozmowy z nim. Podczas wywiadu mężczyzna twierdził, że USA to kraj trzeciego świata, w którym zwykłych ludzi się źle traktuje, opowiedział anegdotę o tym, że poszedł do sędziego, by zapłacić karę za przekroczenie prędkości, powiedział mu że ma się zamknąć, przestać go pouczać i po prostu wziąć jego pieniądze. Później członek zespołu się go spytał, czy jest on gotowy na to co sam zwiastuje dla USA, powiedział, że tak bo ma kilka bardzo trudno dostępnych broni, zaczął je wymieniać z nazwy w dziwnej kolejności. Prawdopodobnie nie był on zdrowy psychicznie, mimo to wykorzystanie tej rozmowy świetnie podkreśliło atmosferę tej muzyki. Elementy rozmów z nim zespół umieścił też w utworze Providence, natomiast najbardziej treściwy jest w tym. Źródło #5 - Twórczość własna dla Wieczoru Płytowego serwera Elizjum - https://discord.com/channels/1150122153405075537/1322205620719583242/1327340611258417193 - Kompozycje oparte na crescendo Crescendo – stopniowe zwiększanie głośności, wzmacnianie natężenia dynamiki w utworze muzycznym. Źródło #6 - https://pl.wikipedia.org/wiki/Crescendo z Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Warszawa: PWM, 1968. ISBN 83-01-11390-1 oraz Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.) Przykład #8 - Godspeed You! Black Emperor - Moya z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) - https://open.spotify.com/track/2g2dBiugZROCtl8ipW9NQo?si=H5hJPIMnSxOHi29G1M1ntw Cały utwór opiera się na stopniowym zwiększaniu głośności, tempa oraz intensywności grania, aby wyładować się mocnym katharsis, które zaczyna się w ósmej minucie. Katharsis - swobodne ujawnienie tłumionych emocji, zmniejszające napięcie; wyładowanie emocjonalne Źródło #7 - https://sjp.pl/katharsis - Improwizowanie Przykład #8 - Ciśnienie - Ego z JazzArt Underground (2019) - https://open.spotify.com/track/6s9cugYKCiCuUdEaz88QXb?si=Iw4Ul7jSU2aXEOFT5zyFg Improwizowany utwór nagrany za pierwszym podejściem w Katowicach. - Długie zaawansowane kompozycje, często podzielone na movementy Przykład #9 - Godspeed You! Black Emperor - Providence z FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/track/35MghvJDcBxKqb1VHL6ePy?si=BUCP4rKQTBmGqi2-nQqKXg Jest podzielony na pięć segmentów, oddzielonych niezatytułowanym, cichym utworem trwającym 3 minuty i 30 sekund (21:20–24:54): – „Divorce & Fever…” (0:00–2:45) – „Dead Metheny…” (2:45–10:59) – „Kicking Horse on Brokenhill” (10:59–16:40) – „String Loop Manufactured During Downpour…” (16:40–21:20) – „J.L.H. Outro (hidden track)” (24:54–29:02) Źródło #8 - https://genius.com/Godspeed-you-black-emperor-providence-lyrics - Utwory często przypominają ścieżki dźwiękowe i są bardzo ilustrujące Przykład #10 - Swans - Helpless Child z Soundtracks For The Blind (1996) - https://open.spotify.com/track/7jEfLF7XLMzBNj9w1PBmCq?si=ld3YZ1xiSUSc5Oa7TeowQw Soundtracks for the Blind miał, jak sugeruje tytuł pełnić funkcję „ścieżki dźwiękowej do nieistniejącego filmu”. Źródło #9 - https://en.wikipedia.org/wiki/SoundtracksfortheBlind oraz https://www.progarchives.com/album.asp?id=44162 2. Przed Post Rockiem Każdy gatunek ma swoje korzenie, inne muzyczne nurty, z których się wywodzi. W tej części dowiesz się skąd, mogą pochodzić niektóre charakterystyczne dla Post Rocka rozwiązania. - No Wave No Wave to gatunek muzyki, który opiera się na asymetrycznych strukturach, dysonansach, długich dźwiękach i atonalności. Z tej części muzyki wywodzi się nowojorska scena Post Rocka, która miała charakterystyczne brudne brzmienie. - The Ascension - Gleen Branca Album #1, Przykład #11- Gleen Branca - The Ascencion (1981) - https://open.spotify.com/album/0xaycmPKGzap64nhRDj6gi?si=NHtCCMoKQHyzBaXfJxqwIQ Często uznawany za pierwszy album Post Rocka lub jeden z najważniejszych Pre Post Rocka. Oparty na gęstym brzmieniu elektrycznych gitar, repetycjach, hałasie, nieliniowości oraz zaawansowanych kompozycjach i amelodycznym brzmieniu The Ascension był prawdziwą rewolucją na scenie muzycznej największego miasta w USA. Album ten miał wpływ między innymi na Mogwai oraz Swans. - Prog Rock Przykład #12- Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond (1975) - https://open.spotify.com/track/6pnwfWyaWjQiHCKTiZLItr?si=KSFxw4WERBS6vs5PVi1pvg oraz https://open.spotify.com/track/21j1PsCiTaO8ZW88UZrh3A?si=j4-QmeZRmWb4bZvVjkaQQ Przykład #13- King Crimson - 21st Century Schozoid Man (1969) - https://open.spotify.com/track/2MfrET7Nc3StKQcGoZKqr9?si=xcp94c6oSgKFlJ7lsqwBfQ Przykład #14 - Pink Floyd - Time z The Dark Side Of The Moon (1973) - https://open.spotify.com/track/3TO7bbrUKrOSPGRTB5MeCz?si=LcMvA5mVSKuiMRUGP21NQ Gatunkiem, dla którego przeciwwagą i buntem miał być Post Rock był Prog Rock, który mimo tego łączy z nim kilka ważnych rozwiązań. Zespoły progresywne były znane z nieregularnych metrum, rozbudowanych utworów często podzielonych na kilka części, improwizowania i niekonwencjonalnych składów. Przykładem utworu, który ma te cechy jest Shine On You Crazy Diamond, jest on podzielony na 9 części, są na nim syntezatory i saksofon, instrumenty niekojarzone typowo z rockiem. Natomiast przykładem Prog Rockowego utworu z nieregularnym metrum jest 21st Century Schizoid Man King Crimson. W pierwszym utworze z debiutanckiej płyty grupy dziś uznawanej za jedną z najważniejszych dla gatunku występują kolejno 4/4, 6/4, 3/4, 5/4, 2/4, 9/8, 2/2, 6/8. Utwory progresywno rockowe często używały też innego popularnego w Post Rocku rozwiązania więc sampli i nagrań terenowych, przykładem tego jest Time zespołu Pink Floyd. On niedługo przed nagrywaniem tego albumu poszedł z całym zestawem sprzętu i nagrał te wszystkie zegary w sklepie z zegarami. A my akurat pracowaliśmy nad utworem Time, i on powiedział: ‘Słuchajcie, właśnie nagrałem te rzeczy, te zegary’, więc wyciągnęliśmy jego taśmę, przesłuchaliśmy ją i powiedzieliśmy: ‘Świetnie! Dorzućmy to!’ I tak naprawdę to był pomysł Alana Parsonsa. - David Gilmour Źródło #10 - https://en.wikipedia.org/wiki/Time(PinkFloydsong) - Ambient Ważny wpływ na styl i brzmienie Post Rocka miał też opierający się na atmosferze i repetycjach ambient, który zainspirował między innymi Bark Psychosis. Z niego Post Rock ma minimalistyczne podejście do środków stylistycznych i formy. Przykład ambientowego utworu, który spełnia te kryteria to 1/1 z Music For Airports. Przykład #15 - Brian Eno - 1/1 z Ambient 1: Music For Airports - https://open.spotify.com/track/3bCmDqflFBHijgJfvtqev5?si=TOzsAzmzRg-yMuA16GSbg - Soundtracki Wróć do przykładu #9 Narracyjność i filmowa estetyka zespołów drugiej fali wywodzi się właśnie z soundtracków. Zespoły takie jak Godspeed You! Black Emperor opierały swoją muzykę na liryczności oraz stopniowo budowanym napięciu, z którego znany jest ten rodzaj muzyki. Z powodu tego jak bardzo do filmowej estetyki pasowała muzyka GY!BE utwór East Hastings został użyty w filmie 28 Days Later. - Krautrock Przykład #16 - NEU! - Hallogallo z Neu! (1972) - https://open.spotify.com/track/4NbIe1w78zaCY3lWZa17ZI?si=UOM01ofeTJOY4ALs7tm8og Niestandardowe struktury rytmiczne oraz hipnotyzujące kompozycje to cecha, którą wyróżniał się ten pochodzący z niemczech rodzaj rocka. W utworze Hallogallo używany jest motorik, powtarzający się, charakteryzujący się robotyczną precyzją i pulsującym brzmieniem rytm w metrum 4/4, który ulega minimalnym zmianom. Ten zabieg stylistyczny został użyty, by wprowadzić hipnotyzującą atmosferę. W ślady Krautrocka poszła chicagowska scena Post Rocka w tym między innymi Tortoise. 3. Pierwsza fala - Louisville, KY, USA Za jedno z miejsc powstania gatunku uznawana jest stolica amerykańskiego stanu Kentucky miasto Louisville, w którym we wczesnych latach ukształtowała się odrębna scena muzyczna. Mimo że obecnie najbardziej utożsamiana z Post Rockiem za sprawą kilku ważnych nagrań i zespołów, które z niej pochodzą, była przez większość czasu zdominowana przez Post Hardcore. Dopiero od Spiderland zespołu Slint z 1991, który jest najważniejszym nagraniem pochodzącym z niej zaczęła być utożsamiana z tym gatunkiem. Przed Spiderland grupa grała w dużo bardziej Post Hardcorowym stylu, a poprzedni album Tweez z 1989 roku prędzej przypominał kompilacje źle zrobionych utworów niż poważną pracę. Album #1, Przykład #17 - Slint - Tweez (1989) - https://open.spotify.com/album/4NxYyugSdspmYp8aEGMqTP?si=mJ85Y6FtRG2IqMSwZWmvUQ - Slint - Spideraland (1991) Album #2, Przykład #18 - Slint - Spiderland (1991) - https://open.spotify.com/album/2NnkLRaeX33d1Mn8ZLgTo8?si=TfFTkn3jRQSAsuDvS4F6Ug Album wydany przez 1991 przez amerykańską grupę zaprezentował kilka wcześniej niespotykanych w rocku rozwiązań połączonych w jedną spójną całość. Na utworze Breadcumb Trail patrz przykład #1 zespół użył nieregularnych metrum, uzyskał bardzo mroczne i dynamiczne gitarowe brzmienie przez zarządzanie kontrastującymi teksturami dzięki użyciu czterech gitar, dwóch ze standardowym strojeniem, dwóch przesterowanych. Utwory z Spiderland bardzo mocno odbiegały od typowych rockowych konwencji, w przeciwieństwie do mainstreamu zespół postawił na atmosferyczny mówiony wokal inspirowany Post Punkiem, poza utworem Washer, w którym wokalista śpiewa, co robi szczególnie dobry efekt dzięki temu jak mocno kontrastuje z resztą materiału na albumie. Kompozycje nie opierają się na typowej dla rocka strukturze, lecz są bardzo stopniowo rozwijane. Do rzeczy, które zapoczątkowało w podgatunku Spiderland należy też typowa dla Post Rocka struktura cisza vs hałas patrz przykład #3. O ile muzycznie Spiderland został po latach uznany za najbardziej wpływową obok Laughing Stock pracę dla podgatunku takiego sukcesu nie było po premierze. Zespół opierający się na dwóch czołowych postaciach Davidzie Pajo (który później będzie grał między innymi dla Tortoise) oraz Brianie McMahanie składał się z nastolatków, którzy prędzej przypominali garażową ekipę niż profesjonalny band. Gdyby nie pozytywna recenzja dziennikarza muzycznego Steve'a Albiniego dla Melody Makera album prawdopodobnie by przepadł razem z innymi mniej znanymi alternatywno rockowymi płytami z tamtych lat. Czytaj więcej #1 - Polifonia Polityki - Bartosz Chaciński - Ćwierć wieku od strzału z nikąd - https://polifonia.blog.polityka.pl/2016/03/27/cwierc-wieku-od-strzalu-znikad/ Czytaj więcej #2 - Pablo's Reviews - Recenzja Spiderland - https://pablosreviews.blogspot.com/2023/06/slint-spiderland-1991.html - Wielka Brytania Za drugie najważniejsze miejsce dla pierwszej Post Rockowej fali uznaje się wyspy gdzie w 1988 roku zespół Talk, Talk wydał ich pierwszą eksperymentalną pracę zatytułowaną Spirit Of Eden. Po latach Synthpopowej działalności, w której zespół wypuścił między innymi takie hity jak It's My Life (1984) grupa przekształciła się w jedną z pierwszych formacji Post Rocka. Przykład #19 - Talk Talk - It's My Life (1984) - https://open.spotify.com/track/4jhsuQCUCJKA5f0bXb6XdJ?si=rj5atPLwTOes9svNR-lxqA - Talk Talk - Spirit Of Eden (1988) Album #3, Przykład #20 - Talk Talk - Spirit Of Eden (1988) - https://open.spotify.com/album/4YXo7p7aubyVIbNLoVlBp9?si=Md4CxkF3RXqDAcleO7SEpA Na Spirit Of Eden Brytyjczycy całkowicie odeszli od wszystkich wcześniej znanych ich słuchaczom schematów, zamiast prostych kompozycji postawili na emocjonalne tekstury, które opierały się na nagrywanych godzinami improwizacjach. Spirit Of Eden to także pierwsza płyta tego podgatunku, która nie użyła standardowej dla rocka instrumentacji w przeciwieństwie do albumów np. grupy Slint. Na Spirit Of Eden są między innymi ograny, dwunastostrunowa gitara, harmonia, meksykański bas, kontrabas, skrzypce, trąbka, fagot, obój, klarnet, a także profesjonalny chór, który uzupełniał tajemnicze partie wokalne Hollisa. - Talk Talk - Laughing Stock (1991) Album #4, Przykład #21 - Talk Talk - Laughing Stock (1991) - https://open.spotify.com/album/7vqMpYHIqqWQQc0IVR03ue?si=9sBCqaWuTr6Ps8wt8O5pcA Jeśli traktujemy przejście zespołu Talk Talk z popowej działalności do Spirit Of Eden jako rewolucje tak jako rewolucje nie możemy traktować zmian, które zespół wprowadził na Laughing Stock. Album ten uznaje się jako kontynuacje ich eksperymentalnej działalności i pomysłu, który zapoczątkowali na Spirit Of Eden. W porównaniu do poprzednika album z 1991 poszedł jeszcze bardziej w stronę minimalizmu i jest często określany jako jeszcze bardziej klaustrofobiczny i introspektywny. - Bark Psychosis - Hex (1994) Album #5, Przykład #22 - Bark Psychosis - Hex (1994) - https://open.spotify.com/album/7j98uMKCZuBQU1SPcrQAxP?si=EFAlZ4I5QaGzd6JjNwnfEw Inną ważną formacją z wysp, która także poszła w niekonwencjonalne rockowe brzmienie jest Bark Psychosis, których najważniejszy album Hex to pierwszy w historii, który został okrzyknięty mianem Post Rockowego patrz źródło #1 i #2. Hex to jeden z pierwszych albumów tego podgatunku, który użył elektronicznego podkładu oraz poszedł w inspiracje ambientem. Utwory na Hex to powtarzalne, opierające się na jednym zapętlonym wątku melancholijne, hipnotyzujące kompozycje. - Chicago, IL, USA Kolejnym ważnym miejscem dla rozwoju pierwszofalowego Post Rocka była eksperymentalna scena Chicago, która wykształciła się z wpływów sceny w Kentucky, z której niektóre zespoły takie jak Basto przeniosły się, z ważnych muzyków do Chicago przeniósł się też David Pajo gitarzysta grupy Slint, który w Illinois grał dla Tortoise. W przeciwieństwie do sceny brytyjskiej oraz kentucky ta chicagowska korzystała z wpływów Jazzu, Chamber Popu i Krautrocka, który patrz przykład #16 jest jednym z gatunków, które wpłynęły na powstanie Post Rocka. - Tortoise - Millions Now Living Will Never Die (1996) Album #6, Przykład #23 - Tortoise - Millions Now Living Will Never Die (1996) - https://open.spotify.com/album/3X20tXW0zsl5imVzETPhQh?si=qTWf1QVLQLCMIFxYx-GaNw Zatytułowany po książce Judge Rutherforda drugi studyjny album chicagowskiej grupy rozpoczyna jedna z najdłuższych pierwszofalowych kompozycji utwór Djed, który nie jest prowadzony liniowo i składa się na niego kilka części opierających się na krautrockowej rytmice. Podobny, ale oparty wobec jednego klamrowego wątku jest Glass Museum, o którym więcej dowiesz się z przykładu #2. Album ten nie zawiera ani jednej linii wokalnej w przeciwieństwie do reszty przedstawionych wcześniej pierwszonurtowych płyt. - Nowy Jork, NY, USA - Swans - Soundtracks For The Blind (1996) Album #7, Przykład #24 - Swans - Soundtracks For The Blind (1996) - https://open.spotify.com/album/7yV8WpwCChvzW3qr5MuzMf?si=McWqKkuRTWIzp2OrWh95Q W największej metropolii stanów zjednoczonych, która słynęła z największej New Wave'owej sceny muzycznej na świecie, wykształcił się ruch oporu przeciwko zastanemu porządkowi, scena No Wave, która miała być przeciwieństwem do dominującego nurtu. Do jednego z najważniejszych zespołów tamtej sceny należeli Swans, których Soundtracks For The Blind, album wydany w 1996 roku można uznać za płytę, która była na granicy pierwszej i drugiej fali Post Rocka, bo mimo że została nagrana w okresie 1991 - 1996 kojarzonym z początkami i rozkwitem pierwszej fali sięga po rozwiązania kojarzone zarówno z nią jak i kolejną. Utwory Swans są zdecydowanie bardziej narracyjne i liryczne oraz utrzymywane w soundtrackowej stylistyce w przeciwieństwie do bardziej rockowej pierwszej fali, ale nie opierają się na crescendo w przeciwieństwie do drugiej fali. Utwory zawarte na STFTB to długie repetycyjne, ambientowe pasaże oparte na minimalistycznej melodyczności i emocjonalności. Zespół oparł muzyke na charakterystycznej dla lat 90 w post rocku dominacji gitar, natomiast nie boi się korzystać z innych brzmień między innymi drone, sampli i rozwiązań elektronicznych. 4. Druga fala Najpopularniejsza i najbardziej kojarzona z gatunkiem druga fala była mniej minimalistyczna brzmieniowo od pierwszej. Wiele zespołów w tym Sigur Rós czy Godspeed You! Black Emperor wybrało chamber orkiestrową drogę, więc opartą na brzmieniu nawiązującym do dużych składów kojarzonych z muzyką klasyczną, ale dostosowanych do potrzeb nowoczesnej muzyki. W drugiej fali popularne stało się też inne rozwiązanie, długie budowanie napięcia, by wyładować je mocnym finałem. Charakterystyczną zmianą było też coraz śmielsze porzucanie instrumentów typowo kojarzonych z rockiem na rzecz instrumentacji kojarzonej z muzyką filmową i poważną. - Montreal, Kanada Album #8, Przykład #25 - Godspeed You! Black Emperor - No Title as of 13 February 2024 28340 Dead (2024) - https://open.spotify.com/album/1qG30zCAZ30hsmA5wAlaQ3?si=UogSeCClR2mLjPVZvzghQ Pod koniec lat 90 w tym kanadyjskim mieście wokół należącego do Efrima Menucka i Thierrego Amara niekomercyjnego studia nagraniowego Hotel2Tango oraz wydawnictwa muzycznego Constellation wykształcił się odrębny lokalny styl gatunku. Post Rock z Montrealu nie porzucił gitary elektrycznej mimo chamberowego brzmienia, ale postawił na rozbudowane kompozycje, apokaliptyczne brzmienie i bardzo duże składy. Montrealski Post Rock był też związany z polityką, dominujący na tamtejszej scenie Godspeed You! Black Emperor zespół właścicieli Hotelu2Tango aktywnie uczestniczył w życiu społecznym kanady i nawoływał swoją muzyką do lewicowych i anarchistycznych postulatów. Do dziś zespół jest kojarzony ze swoimi poglądami między innymi dzięki ich ostatniemu studyjnemu nagraniu, które jest poświęcone brutalności konfliktu między Izraelem a Palestyną. - Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997) Album #9, Przykład #26 - Godspeed You! Black Emperor - FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/album/7sh2Z8jj1iySpHRAnGd9w5?si=HMgqEIPDR-63xgOLw5nD3g Jeden z pierwszych albumów określanych muzyką typu Crescendocore FsharpAsharpInfinity zaprezentował użycie drone jako dominującego narzędzia w sekcjach pobocznych, które na celu miało budowanie napięcia pod rozbudowane główne wątki, by zakończyć je katharsis. Zespół poza głównymi wątkami użył też własnych nagrań na utworze Providence i pół mówionego wokalu na The Dead Flag Blues, którego tekst stał się ikoną gatunku dzięki temu, że został umieszczony na okładcę brytyjskiego dziennika muzycznego New Music Express. Co ciekawe zespół krytycznie odniósł się do opublikowanego w NME wywiadu, który uznał za przekłamany i powierzchowny. Album ten zawiera też jeden z najlepszych finałów w historii gatunku, krokowo rozwijane crescendo East Hastings. Debiut zespołu, choć z rozbudowanym składem opierał się na dominacji basu, perkusji i elektrycznej gitary, wraz z ich kolejnymi nagraniami szli w coraz bardziej niekonwencjolne brzmienie. Źródło #11 - https://www.reddit.com/r/gybe/comments/1jy4mqs/cooloriginalnmeifound/?rdt=34243 Źródło #12 - https://www.brainwashed.com/godspeed/efrim-letter.html - A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… (2000) Album #10, Przykład #27 - A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… (2000) - https://open.spotify.com/album/298tKa2DPLT9GNmY8vsvLj?si=lEPUaO1SVKsvmNzfKQXgw A Silver Mt. Zion to projekt, którego założycielem jest członek zespołu Godspeed You! Black Emperor Efrim Menuck, aby nauczyć się tradycyjnej teorii muzyki. Zespół ten w przeciwieństwie do głównego projektu muzyka opiera się na instrumentach kojarzonych typowo z Muzyką Poważną, natomiast kompozycje bardziej przypominają jej mieszankę z Post Rockiem. Utwory w przeciwieństwie do większości drugiej fali nie bazują na Crescendo, zespół zamiast tego postawił na powtarzające się, lekko rozwijane, zapętlone wątki, więc podejście bliższe ambientowi. Na albumie pojawia się drone, szum i krótkie fragmenty wokalne. Album ten z poprzednią działalnością GY!BE łączy też atmosfera, jest on ponury, smutny, a wręcz depresyjny. - Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) Album #11, Przykład #28 - Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) - https://open.spotify.com/album/2rT82YYlV9UoxBYLIezkRq?si=HOT0YRk3Rw6lEz1j3ZjjRg Jeszcze bardziej niż na debiucie i kolejnej po nim EPce zespół w orkiestrową stronę poszedł na ich najważniejszej części dyskografii, więc Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven. Album ten uznawany jest przez opinie fanów gatunku i krytyków muzyki za najlepszy w historii Post Rocka. LYSFLATH to najdłuższa praca w karierze muzyków, album ma prawie półtorej godziny i składa się z czterech długich utworów, które są podzielone na movementy. Ważna zmiana, która nastąpiła na ich drugim longplayu to jeszcze bardziej skoncetrowane utwory na crescendo, które w przeciwieństwie do debiutu są mniej subtelne, dłuższe, bardziej rozwinięte i gęstsze. Dużo obfitsze brzmienie zespół uzyskał dzięki użyciu instrumentów dętych takich jak flet, trąbka czy obój. Nawet jesszcze bardziej porzucając Post Rock w stronę chamber popu członkowie zespołu poszli wspomagając Arcade Fire na ich debiutanckiej płycie Funeral. Album #12, Przykład #29 - Arcade Fire - Funeral (2004) - https://open.spotify.com/album/6ZB8qaR9JNuS0Q0bG1nbcH?si=H9zIULxLTxaCVvmHMmE00w Z poza Montrealu - Sigur Rós - Ágætis byrjun (1999) Album #12, Przykład #30 - Sigur Rós - Ágætis byrjun (1999) - https://open.spotify.com/album/1DMMv1Kmoli3Y9fVEZDUVC?si=WgSgvwGGTIqn60cqZeifpA O ile muzycy z Montrealu poczynili ważny krok w kierunku porzucenia typowego dla rocka wykorzystania gitary elektrycznej jako nośnika riffów, melodii i powerchordów, o tyle islandzki zespół Sigur Rós całkowicie odszedł od tego podejścia, stawiając na grę gęstością i teksturami. Wspomagany elektroniką orkiestrowy skład z islandii łączy atmosferyczność Godspeed You! Black Emperor z ambientową energią Bark Psychosis, natomiast w przeciwieńśtwie do tych pierwszych muzycy postawili na tradycyjny wokal śpiewany w języku islandzkim. - Boris - Flood (2000) Album #13, Przykład #31 - Boris - Flood (2000) - https://www.youtube.com/watch?v=3AwDfKFfn18 - Albumu nie ma na Spotify -||- - Lift To Experience - The Texas-Jerusalem Crossroads (2001) Album #14, Przykład #32 - Lift To Experience - The Texas-Jerusalem Crossroads (2001) - https://open.spotify.com/album/4VpaHoWJFITeEK0cRCbudZ?si=Vc0UMiZ7Q2W3pIsSj3tWRA Słynne polskie powiedzenie mówi "nie oceniaj książki po okładce" i jak zawsze trafnie pasuje nie tylko do literatury, bo gdybym miał sugerować się cover artami przy wyborze płyt ta karykaturalna, pretensjonalna oprawa zniechęciłaby mnie już na starcie. Natomiast treść, którą autorzy zawarli na nagraniach to nie tylko awangarda jeśli chodzi o muzykę rockową, ale także chrześcijańśką. Zespół porzucił typowy dla CCM minimalizm i prostotę na rzecz potężnych niebiańskich finałów, które korzystają z niesamowicie gęstego brzmienia gitar. Jest to jedna z niewielu płyt drugiej fali, która nie porzuciła typowego dla rocka brzmienia, natomiast podobnie jak Slint zespół użył tego instrumentarium w sposób zupełnie inny niż typowe dla gatunku składy. Album ten miał ważny wpływ na ukształtowanie się brzmienia trzeciej fali, gdzie inspiracje były nawet bezpośrednie. Riff z These Are The Days został użyty na ważnym dla początków Windmill Scene For The First Time, a później na debiucie inspirowanego londyńskim brzmieniem chilijskiego Hesse Kassel. 5. Trzecia fala 6. Polecane albumy, źródła wiedzy, artykuły 7. Lista przykładów, artykułów i źródeł - Przykłady Przykład #1 - Slint - Breadcumb Trail z Spiderland (1991) - https://open.spotify.com/track/7K8mX41Nub7AzBt1RwwE6d?si=YNcPjRDVTqShuwO7peep9g Przykład #2 - Tortoise - Glass Museum z Millions Now Living Will Never Die (1996) - https://open.spotify.com/track/4yQXy99u7RnPoGedBT2XB0?si=vZnSx3MIRFShjWvTDbnOQ Przykład #3 - Slint - Washer z Spiderland (1991) - https://open.spotify.com/track/3oNP9Gh1NY4sjqaVUaNjTQ?si=Wo0mVQoXQnGM6x7yXclXBQ Przykład #4 - Godspeed You! Black Emperor - East Hastings z FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/track/5jMuXTa5hECm37P7C0mbIB?si=6qOQu2-WRjWuiukgi5B-Cg Przykład #5 - Godspeed You! Black Emperor - Storm z Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) - https://open.spotify.com/track/1HfJV18PHF2UQqh4TuySBJ?si=MsqauXWAQEm0CKhNt6UkqQ Przykład #6 - Talk Talk - Ascension Day z Laughing Stock (1991) - https://open.spotify.com/track/1Viz6Hi6jm4YSHOlkF3gGd?si=7gBBzByqSRyPcD6tU3DWSw Przykład #7 - Godspeed You! Black Emperor - BBF3 z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) - https://open.spotify.com/track/2i8eJAvVOhTGBq5kwq9KRv?si=23-se20cSsu0Z7F0189qg Przykład #8 - Godspeed You! Black Emperor - Moya z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) - https://open.spotify.com/track/2g2dBiugZROCtl8ipW9NQo?si=H5hJPIMnSxOHi29G1M1ntw Przykład #9 - Godspeed You! Black Emperor - Providence z FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/track/35MghvJDcBxKqb1VHL6ePy?si=BUCP4rKQTBmGqi2-nQqKXg Przykład #10 - Swans - Helpless Child z Soundtracks For The Blind (1996) - https://open.spotify.com/track/7jEfLF7XLMzBNj9w1PBmCq?si=ld3YZ1xiSUSc5Oa7TeowQw Album #1, Przykład #11- Gleen Branca - The Ascencion (1981) - https://open.spotify.com/album/0xaycmPKGzap64nhRDj6gi?si=NHtCCMoKQHyzBaXfJxqwIQ Przykład #12- Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond (1975) - https://open.spotify.com/track/6pnwfWyaWjQiHCKTiZLItr?si=KSFxw4WERBS6vs5PVi1pvg oraz https://open.spotify.com/track/21j1PsCiTaO8ZW88UZrh3A?si=j4-QmeZRmWb4bZvVjkaQQ Przykład #13- King Crimson - 21st Century Schozoid Man (1969) - https://open.spotify.com/track/2MfrET7Nc3StKQcGoZKqr9?si=xcp94c6oSgKFlJ7lsqwBfQ Przykład #14 - Pink Floyd - Time z The Dark Side Of The Moon (1973) - https://open.spotify.com/track/3TO7bbrUKrOSPGRTB5MeCz?si=LcMvA5mVSKuiMRUGP21NQ Przykład #15 - Brian Eno - 1/1 z Ambient 1: Music For Airports - https://open.spotify.com/track/3bCmDqflFBHijgJfvtqev5?si=TOzsAzmzRg-yMuA16GSbg Przykład #16 - NEU! - Hallogallo z Neu! (1972) - https://open.spotify.com/track/4NbIe1w78zaCY3lWZa17ZI?si=UOM01ofeTJOY4ALs7tm8og Album #1, Przykład #17 - Slint - Tweez (1989) - https://open.spotify.com/album/4NxYyugSdspmYp8aEGMqTP?si=mJ85Y6FtRG2IqMSwZWmvUQ Album #2, Przykład #18 - Slint - Spiderland (1991) - https://open.spotify.com/album/2NnkLRaeX33d1Mn8ZLgTo8?si=TfFTkn3jRQSAsuDvS4F6Ug Przykład #19 - Talk Talk - It's My Life (1984) - https://open.spotify.com/track/4jhsuQCUCJKA5f0bXb6XdJ?si=rj5atPLwTOes9svNR-lxqA Album #3, Przykład #20 - Talk Talk - Spirit Of Eden (1988) - https://open.spotify.com/album/4YXo7p7aubyVIbNLoVlBp9?si=Md4CxkF3RXqDAcleO7SEpA Album #4, Przykład #21 - Talk Talk - Laughing Stock (1991) - https://open.spotify.com/album/7vqMpYHIqqWQQc0IVR03ue?si=9sBCqaWuTr6Ps8wt8O5pcA Album #5, Przykład #22 - Bark Psychosis - Hex (1994) - https://open.spotify.com/album/7j98uMKCZuBQU1SPcrQAxP?si=EFAlZ4I5QaGzd6JjNwnfEw Album #6, Przykład #23 - Tortoise - Millions Now Living Will Never Die (1996) - https://open.spotify.com/album/3X20tXW0zsl5imVzETPhQh?si=qTWf1QVLQLCMIFxYx-GaNw Album #7, Przykład #24 - Swans - Soundtracks For The Blind (1996) - https://open.spotify.com/album/7yV8WpwCChvzW3qr5MuzMf?si=McWqKkuRTWIzp2OrWh95Q Album #8, Przykład #25 - Godspeed You! Black Emperor - No Title as of 13 February 2024 28340 Dead (2024) - https://open.spotify.com/album/1qG30zCAZ30hsmA5wAlaQ3?si=UogSeCClR2mLjPVZvzghQ Album #9, Przykład #26 - Godspeed You! Black Emperor - FsharpAsharpInfinity (1997) - https://open.spotify.com/album/7sh2Z8jj1iySpHRAnGd9w5?si=HMgqEIPDR-63xgOLw5nD3g Album #10, Przykład #27 - A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… (2000) - https://open.spotify.com/album/298tKa2DPLT9GNmY8vsvLj?si=lEPUaO1SVKsvmNzfKQXgw Album #11, Przykład #28 - Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) - https://open.spotify.com/album/2rT82YYlV9UoxBYLIezkRq?si=HOT0YRk3Rw6lEz1j3ZjjRg Album #12, Przykład #29 - Arcade Fire - Funeral (2004) - https://open.spotify.com/album/6ZB8qaR9JNuS0Q0bG1nbcH?si=H9zIULxLTxaCVvmHMmE00w Album #12, Przykład #30 - Sigur Rós - Ágætis byrjun (1999) - https://open.spotify.com/album/1DMMv1Kmoli3Y9fVEZDUVC?si=WgSgvwGGTIqn60cqZeifpA Album #13, Przykład #31 - Boris - Flood (2000) - https://www.youtube.com/watch?v=3AwDfKFfn18 - Albumu nie ma na Spotify Album #14, Przykład #32 - Lift To Experience - The Texas-Jerusalem Crossroads (2001) - https://open.spotify.com/album/4VpaHoWJFITeEK0cRCbudZ?si=Vc0UMiZ7Q2W3pIsSj3tWRA - Artykuły Czytaj więcej #1 - Polifonia Polityki - Bartosz Chaciński - Ćwierć wieku od strzału z nikąd - https://polifonia.blog.polityka.pl/2016/03/27/cwierc-wieku-od-strzalu-znikad/ Czytaj więcej #2 - Pablo's Reviews - Recenzja Spiderland - https://pablosreviews.blogspot.com/2023/06/slint-spiderland-1991.html - Źródła Źródło #1 - https://web.archive.org/web/20011202075606/http://www.thewire.co.uk/out/12974.htm` Źródło #2 - https://www.reddit.com/r/postrock/comments/17iz58o/the1994articlethatpopularizedtheterm/ Źródło #3 - https://web.archive.org/web/20030116002445/http://www.godsofmusic.com/gom/articles.php?action=detail&ID=136 Źródło #4 - https://en.wikipedia.org/wiki/EastHastings(composition) Źródło #5 - Twórczość własna dla Wieczoru Płytowego serwera Elizjum - https://discord.com/channels/1150122153405075537/1322205620719583242/1327340611258417193 Źródło #6 - https://pl.wikipedia.org/wiki/Crescendo z Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Warszawa: PWM, 1968. ISBN 83-01-11390-1 oraz Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.) Źródło #7 - https://sjp.pl/katharsis Źródło #8 - https://genius.com/Godspeed-you-black-emperor-providence-lyrics Źródło #9 - https://en.wikipedia.org/wiki/SoundtracksfortheBlind oraz https://www.progarchives.com/album.asp?id=44162 Źródło #10 - https://en.wikipedia.org/wiki/Time(PinkFloydsong) Źródło #11 - https://www.reddit.com/r/gybe/comments/1jy4mqs/cooloriginalnmei_found/?rdt=34243 Źródło #12 - https://www.brainwashed.com/godspeed/efrim-letter.html ]]> 1. Czym Jest Post Rock

Termin Post Rock

Pierwszym w historii muzyki przykładem użycia terminu Post Rock jest artykuł Simona Reynoldsa dla brytyjskiego magazynu muzycznego The Wire o albumie Hex grupy Bark Psychosis.

Post rock oznacza wykorzystywanie instrumentów konwencjonalnie kojarzonych z rockiem do celów innych niż rockowe, używanie gitar jako nośników barw i tekstur, a nie riffów i powerchordów. Coraz częściej grupy wykonujące ten podgatunek uzupełniają tradycyjne gitarowo-basowo-perkusyjne składy o technologie komputerowe takie jak samplery, sequencery oraz MIDI. Podczas gdy niektóre grupy post-rockowe (takie jak Pram czy Stereolab) perferują lo-fi i przestarzałe technologie, inne ewoluują w stronę cyber-rocka, by mieć wirtualne, nowoczesne brzmienie.

Źródło #1 – https://web.archive.org/web/20011202075606/http://www.thewire.co.uk/out/1297_4.htm` Źródło #2 – https://www.reddit.com/r/postrock/comments/17iz58o/the_1994_article_that_popularized_the_term/

Obecnie termin Post Rock nie jest w pełni zgodny z opisem, który dziennikarz stworzył w 1994 roku, bo muzyka ewoluowała, a sam opis opiera się na ograniczonej jej próbce i pomija ważne charakterystyczne cechy, które gatunek wykształcił później.

Cechy Charakterystyczne Post Rocka

– Nieregularne metrum

Przykład #1 – Slint – Breadcumb Trail z Spiderland (1991) – https://open.spotify.com/track/7K8mX41Nub7AzBt1RwwE6d?si=YNcPjRDVTqShuwO7peep9g

Utwór posiada wiele zmian metrum, do użytych w utworze należą kolejno 7/4, 4/4, 12/8, 15/8, 6/4, ¾. Utwór nie używa jednego metrum i w przeciwieństwie do przeciętnych rockowych piosenek nie opiera się na najpopularniejszym 4/4, które w stanach zjednoczonych było tak często używane, że nawet zyskało alternatywne określenie “Common” od “potoczny” z angielskiego.

– Niestandardowe struktury utworów (porzucenie konwencjonalnego rockowego schematu verse-chorus)

Przykład #2 – Tortoise – Glass Museum z Millions Now Living Will Never Die (1996) – https://open.spotify.com/track/4yQXy99u7RnPoGedBT2XB0?si=vZnSx3MIRFShjWv_TDbnOQ

Pierwsza część utworu opiera się na repetycyjnej melodii, w której najważniejszą rolę odgrywają gitara elektryczna oraz perkusja. Melodia ta jest lekko rozwijana po pierwszej minucie utworu, gdzie dominującą rolę przejmuje tylko gitara elektryczna. Utwór wycisza się w drugiej minucie, po krótkim, spokojnym przejściu przechodzi do drugiej części. Druga część zaczyna się od pierwszej melodii z początku utworu, ale później szybko zmienia się w dużo bardziej intensywne i dynamiczne granie oparte na perkusji, która ma brzmienie przypominające uderzanie w szkło. Druga część utworu kończy się zapętleniem, utwór wraca do głównego wątku, od którego się zaczynał, taki zabieg to struktura klamrowa lub kompozycja zamknięta.

– Struktura cisza versus hałas

Przykład #3 – Slint – Washer z Spiderland (1991) – https://open.spotify.com/track/3oNP9Gh1NY4sjqaVUaNjTQ?si=Wo0mVQoXQnGM6x7yXclXBQ

Utwór opiera się na jednym wątku, który jest grany “w kratkę” i przeplatany z przejściami i cichszymi częściami z wokalem, a kończy się mocnym finałem z użyciem przesterowanych elektrycznych gitar. Washer to piosenka, która bazuje na kontraście i intymności minimalistycznego grania, dzięki temu jak mało jest melodyczny i jak bardzo ubogi w środki stylistyczne pozwala słuchaczowi na odpowiednie skupienie się na szczegółach i odczucie każdej nawet najmniejszej zmiany w grze instrumentów.

– Drone

Drone – gatunek minimalistycznej muzyki, kładący nacisk na długie i powtarzające się dźwięki przypominające burdony, skupiając się na barwie dźwięku i harmonii, zamiast na melodii. Gatunek ten jest podobny do ambientu, jednak zazwyczaj korzysta z większej liczby tradycyjnych instrumentów, takich jak skrzypce, gitary czy pianino.

Źródło #3 – https://web.archive.org/web/20030116002445/http://www.godsofmusic.com/gom/articles.php?action=detail&ID=136

Drone używany jest w Post Rocku do atmosferycznych sekcji pobocznych.

Przykład #4 – Godspeed You! Black Emperor – East Hastings z FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/track/5jMuXTa5hECm37P7C0mbIB?si=6qOQu2-WRjWuiukgi5B-Cg

Sekcja #3 utworu – Drugs in Tokyo / Black Helicopter

Pulsujący drone rozpoczyna ostatnią część utworu, a następnie zanika w pętli gitary, którą stopniowo przejmuje brzęczący, elektroniczny drone, kończący utwór. Źródło #4 – https://en.wikipedia.org/wiki/East_Hastings_(composition)

– Niekonwencjonalne składy

Przykład #5 – Godspeed You! Black Emperor – Storm z Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) – https://open.spotify.com/track/1HfJV18PHF2UQqh4TuySBJ?si=MsqauXWAQEm0CKhNt6UkqQ

Poza typowymi dla rocka gitarą elektryczną, basem oraz perkusją muzycy użyli niekojarzonych z tym gatunkiem instrumentów. Na utworze Storm słychać m.in. obój, flet, trąbki, skrzypce i róg francuski.

– Atmosfera ponad bogactwo melodii i środków stylistycznych

Przykład #6 – Talk Talk – Ascension Day z Laughing Stock (1991) – https://open.spotify.com/track/1Viz6Hi6jm4YSHOlkF3gGd?si=7gBBzByqSRyPcD6tU3DWSw

Utwór opiera się na multiinstrumentalnych, ambientowych, repetycyjnych teksturach zamiast na tradycyjnej dla rocka prowadzącej linii melodycznej.

– Użycie sampli i własnych nagrań

Przykład #7 – Godspeed You! Black Emperor – BBF3 z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) – https://open.spotify.com/track/2i8eJAvVOhTGBq5kwq9KRv?si=23-se20cSsu0Z_7F0189qg

Zespół Godspeed You! Black Emperor 4 września 1997 roku grał koncert przy okazji slamu poetyckiego gdzie zapraszali losowe osoby do wywiadów, aby później umieścić je w ich muzyce. Tego dnia przyszedł do nich mężczyzna, który wyrecytował dla nich, jak sam twierdził napisany przez niego wiersz o upadku moralnym i umysłowym społeczeństwa. Jak się później okazało, to nawet nie był jego wiersz, a tekst metalowego zespołu Iron Maiden z utworu Virus, ich wokalista to Blaze Bayley, stąd tego mężczyznę zespół nazwał Blaisem Baileyem Finnegamem, tak później też nazwali utwór, w którym użyli fragmentu rozmowy z nim.

Podczas wywiadu mężczyzna twierdził, że USA to kraj trzeciego świata, w którym zwykłych ludzi się źle traktuje, opowiedział anegdotę o tym, że poszedł do sędziego, by zapłacić karę za przekroczenie prędkości, powiedział mu że ma się zamknąć, przestać go pouczać i po prostu wziąć jego pieniądze. Później członek zespołu się go spytał, czy jest on gotowy na to co sam zwiastuje dla USA, powiedział, że tak bo ma kilka bardzo trudno dostępnych broni, zaczął je wymieniać z nazwy w dziwnej kolejności.

Prawdopodobnie nie był on zdrowy psychicznie, mimo to wykorzystanie tej rozmowy świetnie podkreśliło atmosferę tej muzyki. Elementy rozmów z nim zespół umieścił też w utworze Providence, natomiast najbardziej treściwy jest w tym.

Źródło #5 – Twórczość własna dla Wieczoru Płytowego serwera Elizjum – https://discord.com/channels/1150122153405075537/1322205620719583242/1327340611258417193

– Kompozycje oparte na crescendo

Crescendo – stopniowe zwiększanie głośności, wzmacnianie natężenia dynamiki w utworze muzycznym.

Źródło #6 – https://pl.wikipedia.org/wiki/Crescendo z Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Warszawa: PWM, 1968. ISBN 83-01-11390-1 oraz Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)

Przykład #8 – Godspeed You! Black Emperor – Moya z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) – https://open.spotify.com/track/2g2dBiugZROCtl8ipW9NQo?si=H5hJPIMnSxOHi29G1M1ntw

Cały utwór opiera się na stopniowym zwiększaniu głośności, tempa oraz intensywności grania, aby wyładować się mocnym katharsis, które zaczyna się w ósmej minucie.

Katharsis – swobodne ujawnienie tłumionych emocji, zmniejszające napięcie; wyładowanie emocjonalne

Źródło #7 – https://sjp.pl/katharsis

– Improwizowanie

Przykład #8 – Ciśnienie – Ego z JazzArt Underground (2019) – https://open.spotify.com/track/6s9cugYKCiCuUdEaz88QXb?si=_Iw4Ul7jSU2aXEOFT5zyFg

Improwizowany utwór nagrany za pierwszym podejściem w Katowicach.

– Długie zaawansowane kompozycje, często podzielone na movementy

Przykład #9 – Godspeed You! Black Emperor – Providence z FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/track/35MghvJDcBxKqb1VHL6ePy?si=BUCP4rKQTBmGqi2-nQqKXg

Jest podzielony na pięć segmentów, oddzielonych niezatytułowanym, cichym utworem trwającym 3 minuty i 30 sekund (21:20–24:54):

– „Divorce & Fever…” (0:00–2:45)
– „Dead Metheny…” (2:45–10:59)
– „Kicking Horse on Brokenhill” (10:59–16:40)
– „String Loop Manufactured During Downpour…” (16:40–21:20)
– „J.L.H. Outro (hidden track)” (24:54–29:02)

Źródło #8 – https://genius.com/Godspeed-you-black-emperor-providence-lyrics

– Utwory często przypominają ścieżki dźwiękowe i są bardzo ilustrujące

Przykład #10 – Swans – Helpless Child z Soundtracks For The Blind (1996) – https://open.spotify.com/track/7jEfLF7XLMzBNj9w1PBmCq?si=ld3YZ1xiSUSc5Oa7TeowQw

Soundtracks for the Blind miał, jak sugeruje tytuł pełnić funkcję „ścieżki dźwiękowej do nieistniejącego filmu”.

Źródło #9 – https://en.wikipedia.org/wiki/Soundtracks_for_the_Blind oraz https://www.progarchives.com/album.asp?id=44162

2. Przed Post Rockiem

Każdy gatunek ma swoje korzenie, inne muzyczne nurty, z których się wywodzi. W tej części dowiesz się skąd, mogą pochodzić niektóre charakterystyczne dla Post Rocka rozwiązania.

– No Wave

No Wave to gatunek muzyki, który opiera się na asymetrycznych strukturach, dysonansach, długich dźwiękach i atonalności. Z tej części muzyki wywodzi się nowojorska scena Post Rocka, która miała charakterystyczne brudne brzmienie.

– The Ascension – Gleen Branca

Album #1, Przykład #11- Gleen Branca – The Ascencion (1981) – https://open.spotify.com/album/0xaycmPKGzap64nhRDj6gi?si=NHtCCMoKQHyzBaXfJxqwIQ

Często uznawany za pierwszy album Post Rocka lub jeden z najważniejszych Pre Post Rocka. Oparty na gęstym brzmieniu elektrycznych gitar, repetycjach, hałasie, nieliniowości oraz zaawansowanych kompozycjach i amelodycznym brzmieniu The Ascension był prawdziwą rewolucją na scenie muzycznej największego miasta w USA. Album ten miał wpływ między innymi na Mogwai oraz Swans.

– Prog Rock

Przykład #12- Pink Floyd – Shine On You Crazy Diamond (1975) – https://open.spotify.com/track/6pnwfWyaWjQiHCKTiZLItr?si=KSFxw4WERBS6vs5PVi1pvg oraz https://open.spotify.com/track/21j1PsCiTaO8ZW88UZrh3A?si=j4-Qm_eZRmWb4bZvVjkaQQ

Przykład #13- King Crimson – 21st Century Schozoid Man (1969) – https://open.spotify.com/track/2MfrET7Nc3StKQcGoZKqr9?si=xcp94c6oSgKFlJ7lsqwBfQ

Przykład #14 – Pink Floyd – Time z The Dark Side Of The Moon (1973) – https://open.spotify.com/track/3TO7bbrUKrOSPGRTB5MeCz?si=LcMvA5mVSKuiMR_UGP21NQ

Gatunkiem, dla którego przeciwwagą i buntem miał być Post Rock był Prog Rock, który mimo tego łączy z nim kilka ważnych rozwiązań. Zespoły progresywne były znane z nieregularnych metrum, rozbudowanych utworów często podzielonych na kilka części, improwizowania i niekonwencjonalnych składów. Przykładem utworu, który ma te cechy jest Shine On You Crazy Diamond, jest on podzielony na 9 części, są na nim syntezatory i saksofon, instrumenty niekojarzone typowo z rockiem. Natomiast przykładem Prog Rockowego utworu z nieregularnym metrum jest 21st Century Schizoid Man King Crimson. W pierwszym utworze z debiutanckiej płyty grupy dziś uznawanej za jedną z najważniejszych dla gatunku występują kolejno 4/4, 6/4, ¾, 5/4, 2/4, 9/8, 2/2, 6/8. Utwory progresywno rockowe często używały też innego popularnego w Post Rocku rozwiązania więc sampli i nagrań terenowych, przykładem tego jest Time zespołu Pink Floyd.

On niedługo przed nagrywaniem tego albumu poszedł z całym zestawem sprzętu i nagrał te wszystkie zegary w sklepie z zegarami. A my akurat pracowaliśmy nad utworem Time, i on powiedział: ‘Słuchajcie, właśnie nagrałem te rzeczy, te zegary’, więc wyciągnęliśmy jego taśmę, przesłuchaliśmy ją i powiedzieliśmy: ‘Świetnie! Dorzućmy to!’ I tak naprawdę to był pomysł Alana Parsonsa. – David Gilmour

Źródło #10 – https://en.wikipedia.org/wiki/Time_(Pink_Floyd_song)

– Ambient

Ważny wpływ na styl i brzmienie Post Rocka miał też opierający się na atmosferze i repetycjach ambient, który zainspirował między innymi Bark Psychosis. Z niego Post Rock ma minimalistyczne podejście do środków stylistycznych i formy. Przykład ambientowego utworu, który spełnia te kryteria to 1/1 z Music For Airports.

Przykład #15 – Brian Eno – 1/1 z Ambient 1: Music For Airports – https://open.spotify.com/track/3bCmDqflFBHijgJfvtqev5?si=TOzsAzmzRg-yM_uA16GSbg

– Soundtracki

Wróć do przykładu #9

Narracyjność i filmowa estetyka zespołów drugiej fali wywodzi się właśnie z soundtracków. Zespoły takie jak Godspeed You! Black Emperor opierały swoją muzykę na liryczności oraz stopniowo budowanym napięciu, z którego znany jest ten rodzaj muzyki. Z powodu tego jak bardzo do filmowej estetyki pasowała muzyka GY!BE utwór East Hastings został użyty w filmie 28 Days Later.

– Krautrock

Przykład #16 – NEU! – Hallogallo z Neu! (1972) – https://open.spotify.com/track/4NbIe1w78zaCY3lWZa17ZI?si=UOM01ofeTJOY4ALs7tm8og

Niestandardowe struktury rytmiczne oraz hipnotyzujące kompozycje to cecha, którą wyróżniał się ten pochodzący z niemczech rodzaj rocka. W utworze Hallogallo używany jest motorik, powtarzający się, charakteryzujący się robotyczną precyzją i pulsującym brzmieniem rytm w metrum 4/4, który ulega minimalnym zmianom. Ten zabieg stylistyczny został użyty, by wprowadzić hipnotyzującą atmosferę. W ślady Krautrocka poszła chicagowska scena Post Rocka w tym między innymi Tortoise.

3. Pierwsza fala

– Louisville, KY, USA

Za jedno z miejsc powstania gatunku uznawana jest stolica amerykańskiego stanu Kentucky miasto Louisville, w którym we wczesnych latach ukształtowała się odrębna scena muzyczna. Mimo że obecnie najbardziej utożsamiana z Post Rockiem za sprawą kilku ważnych nagrań i zespołów, które z niej pochodzą, była przez większość czasu zdominowana przez Post Hardcore. Dopiero od Spiderland zespołu Slint z 1991, który jest najważniejszym nagraniem pochodzącym z niej zaczęła być utożsamiana z tym gatunkiem. Przed Spiderland grupa grała w dużo bardziej Post Hardcorowym stylu, a poprzedni album Tweez z 1989 roku prędzej przypominał kompilacje źle zrobionych utworów niż poważną pracę.

Album #1, Przykład #17 – Slint – Tweez (1989) – https://open.spotify.com/album/4NxYyugSdspmYp8aEGMqTP?si=mJ85Y6FtRG2IqMSwZWmvUQ

– Slint – Spideraland (1991)

Album #2, Przykład #18 – Slint – Spiderland (1991) – https://open.spotify.com/album/2NnkLRaeX33d1Mn8ZLgTo8?si=TfFTkn3jRQSAsuDvS4F6Ug

Album wydany przez 1991 przez amerykańską grupę zaprezentował kilka wcześniej niespotykanych w rocku rozwiązań połączonych w jedną spójną całość. Na utworze Breadcumb Trail patrz przykład #1 zespół użył nieregularnych metrum, uzyskał bardzo mroczne i dynamiczne gitarowe brzmienie przez zarządzanie kontrastującymi teksturami dzięki użyciu czterech gitar, dwóch ze standardowym strojeniem, dwóch przesterowanych. Utwory z Spiderland bardzo mocno odbiegały od typowych rockowych konwencji, w przeciwieństwie do mainstreamu zespół postawił na atmosferyczny mówiony wokal inspirowany Post Punkiem, poza utworem Washer, w którym wokalista śpiewa, co robi szczególnie dobry efekt dzięki temu jak mocno kontrastuje z resztą materiału na albumie. Kompozycje nie opierają się na typowej dla rocka strukturze, lecz są bardzo stopniowo rozwijane. Do rzeczy, które zapoczątkowało w podgatunku Spiderland należy też typowa dla Post Rocka struktura cisza vs hałas patrz przykład #3.

O ile muzycznie Spiderland został po latach uznany za najbardziej wpływową obok Laughing Stock pracę dla podgatunku takiego sukcesu nie było po premierze. Zespół opierający się na dwóch czołowych postaciach Davidzie Pajo (który później będzie grał między innymi dla Tortoise) oraz Brianie McMahanie składał się z nastolatków, którzy prędzej przypominali garażową ekipę niż profesjonalny band. Gdyby nie pozytywna recenzja dziennikarza muzycznego Steve'a Albiniego dla Melody Makera album prawdopodobnie by przepadł razem z innymi mniej znanymi alternatywno rockowymi płytami z tamtych lat.

Czytaj więcej #1 – Polifonia Polityki – Bartosz Chaciński – Ćwierć wieku od strzału z nikąd – https://polifonia.blog.polityka.pl/2016/03/27/cwierc-wieku-od-strzalu-znikad/

Czytaj więcej #2 – Pablo's Reviews – Recenzja Spiderland – https://pablosreviews.blogspot.com/2023/06/slint-spiderland-1991.html

– Wielka Brytania

Za drugie najważniejsze miejsce dla pierwszej Post Rockowej fali uznaje się wyspy gdzie w 1988 roku zespół Talk, Talk wydał ich pierwszą eksperymentalną pracę zatytułowaną Spirit Of Eden. Po latach Synthpopowej działalności, w której zespół wypuścił między innymi takie hity jak It's My Life (1984) grupa przekształciła się w jedną z pierwszych formacji Post Rocka.

Przykład #19 – Talk Talk – It's My Life (1984) – https://open.spotify.com/track/4jhsuQCUCJKA5f0bXb6XdJ?si=rj5atPLwTOes9svNR-lxqA

– Talk Talk – Spirit Of Eden (1988)

Album #3, Przykład #20 – Talk Talk – Spirit Of Eden (1988) – https://open.spotify.com/album/4YXo7p7aubyVIbNLoVlBp9?si=Md4CxkF3RXqDAcleO7SEpA

Na Spirit Of Eden Brytyjczycy całkowicie odeszli od wszystkich wcześniej znanych ich słuchaczom schematów, zamiast prostych kompozycji postawili na emocjonalne tekstury, które opierały się na nagrywanych godzinami improwizacjach. Spirit Of Eden to także pierwsza płyta tego podgatunku, która nie użyła standardowej dla rocka instrumentacji w przeciwieństwie do albumów np. grupy Slint. Na Spirit Of Eden są między innymi ograny, dwunastostrunowa gitara, harmonia, meksykański bas, kontrabas, skrzypce, trąbka, fagot, obój, klarnet, a także profesjonalny chór, który uzupełniał tajemnicze partie wokalne Hollisa.

– Talk Talk – Laughing Stock (1991)

Album #4, Przykład #21 – Talk Talk – Laughing Stock (1991) – https://open.spotify.com/album/7vqMpYHIqqWQQc0IVR03ue?si=9sBCqaWuTr6Ps8wt8O5pcA

Jeśli traktujemy przejście zespołu Talk Talk z popowej działalności do Spirit Of Eden jako rewolucje tak jako rewolucje nie możemy traktować zmian, które zespół wprowadził na Laughing Stock. Album ten uznaje się jako kontynuacje ich eksperymentalnej działalności i pomysłu, który zapoczątkowali na Spirit Of Eden. W porównaniu do poprzednika album z 1991 poszedł jeszcze bardziej w stronę minimalizmu i jest często określany jako jeszcze bardziej klaustrofobiczny i introspektywny.

– Bark Psychosis – Hex (1994)

Album #5, Przykład #22 – Bark Psychosis – Hex (1994) – https://open.spotify.com/album/7j98uMKCZuBQU1SPcrQAxP?si=EFAlZ4I5QaGzd6JjNwnfEw

Inną ważną formacją z wysp, która także poszła w niekonwencjonalne rockowe brzmienie jest Bark Psychosis, których najważniejszy album Hex to pierwszy w historii, który został okrzyknięty mianem Post Rockowego patrz źródło #1 i #2. Hex to jeden z pierwszych albumów tego podgatunku, który użył elektronicznego podkładu oraz poszedł w inspiracje ambientem. Utwory na Hex to powtarzalne, opierające się na jednym zapętlonym wątku melancholijne, hipnotyzujące kompozycje.

– Chicago, IL, USA

Kolejnym ważnym miejscem dla rozwoju pierwszofalowego Post Rocka była eksperymentalna scena Chicago, która wykształciła się z wpływów sceny w Kentucky, z której niektóre zespoły takie jak Basto przeniosły się, z ważnych muzyków do Chicago przeniósł się też David Pajo gitarzysta grupy Slint, który w Illinois grał dla Tortoise. W przeciwieństwie do sceny brytyjskiej oraz kentucky ta chicagowska korzystała z wpływów Jazzu, Chamber Popu i Krautrocka, który patrz przykład #16 jest jednym z gatunków, które wpłynęły na powstanie Post Rocka.

– Tortoise – Millions Now Living Will Never Die (1996)

Album #6, Przykład #23 – Tortoise – Millions Now Living Will Never Die (1996) – https://open.spotify.com/album/3X20tXW0zsl5imVzETPhQh?si=qTWf1QVLQLCMIFxYx-GaNw

Zatytułowany po książce Judge Rutherforda drugi studyjny album chicagowskiej grupy rozpoczyna jedna z najdłuższych pierwszofalowych kompozycji utwór Djed, który nie jest prowadzony liniowo i składa się na niego kilka części opierających się na krautrockowej rytmice. Podobny, ale oparty wobec jednego klamrowego wątku jest Glass Museum, o którym więcej dowiesz się z przykładu #2. Album ten nie zawiera ani jednej linii wokalnej w przeciwieństwie do reszty przedstawionych wcześniej pierwszonurtowych płyt.

– Nowy Jork, NY, USA

– Swans – Soundtracks For The Blind (1996)

Album #7, Przykład #24 – Swans – Soundtracks For The Blind (1996) – https://open.spotify.com/album/7yV8WpwCChvzW3qr5MuzMf?si=_McWqKkuRTWIzp2OrWh95Q

W największej metropolii stanów zjednoczonych, która słynęła z największej New Wave'owej sceny muzycznej na świecie, wykształcił się ruch oporu przeciwko zastanemu porządkowi, scena No Wave, która miała być przeciwieństwem do dominującego nurtu. Do jednego z najważniejszych zespołów tamtej sceny należeli Swans, których Soundtracks For The Blind, album wydany w 1996 roku można uznać za płytę, która była na granicy pierwszej i drugiej fali Post Rocka, bo mimo że została nagrana w okresie 1991 – 1996 kojarzonym z początkami i rozkwitem pierwszej fali sięga po rozwiązania kojarzone zarówno z nią jak i kolejną. Utwory Swans są zdecydowanie bardziej narracyjne i liryczne oraz utrzymywane w soundtrackowej stylistyce w przeciwieństwie do bardziej rockowej pierwszej fali, ale nie opierają się na crescendo w przeciwieństwie do drugiej fali. Utwory zawarte na STFTB to długie repetycyjne, ambientowe pasaże oparte na minimalistycznej melodyczności i emocjonalności. Zespół oparł muzyke na charakterystycznej dla lat 90 w post rocku dominacji gitar, natomiast nie boi się korzystać z innych brzmień między innymi drone, sampli i rozwiązań elektronicznych.

4. Druga fala

Najpopularniejsza i najbardziej kojarzona z gatunkiem druga fala była mniej minimalistyczna brzmieniowo od pierwszej. Wiele zespołów w tym Sigur Rós czy Godspeed You! Black Emperor wybrało chamber orkiestrową drogę, więc opartą na brzmieniu nawiązującym do dużych składów kojarzonych z muzyką klasyczną, ale dostosowanych do potrzeb nowoczesnej muzyki. W drugiej fali popularne stało się też inne rozwiązanie, długie budowanie napięcia, by wyładować je mocnym finałem. Charakterystyczną zmianą było też coraz śmielsze porzucanie instrumentów typowo kojarzonych z rockiem na rzecz instrumentacji kojarzonej z muzyką filmową i poważną.

– Montreal, Kanada

Album #8, Przykład #25 – Godspeed You! Black Emperor – No Title as of 13 February 2024 28340 Dead (2024) – https://open.spotify.com/album/1qG30zCAZ30hsmA5wAlaQ3?si=UogSeCClR2mL_jPVZvzghQ

Pod koniec lat 90 w tym kanadyjskim mieście wokół należącego do Efrima Menucka i Thierrego Amara niekomercyjnego studia nagraniowego Hotel2Tango oraz wydawnictwa muzycznego Constellation wykształcił się odrębny lokalny styl gatunku. Post Rock z Montrealu nie porzucił gitary elektrycznej mimo chamberowego brzmienia, ale postawił na rozbudowane kompozycje, apokaliptyczne brzmienie i bardzo duże składy. Montrealski Post Rock był też związany z polityką, dominujący na tamtejszej scenie Godspeed You! Black Emperor zespół właścicieli Hotelu2Tango aktywnie uczestniczył w życiu społecznym kanady i nawoływał swoją muzyką do lewicowych i anarchistycznych postulatów. Do dziś zespół jest kojarzony ze swoimi poglądami między innymi dzięki ich ostatniemu studyjnemu nagraniu, które jest poświęcone brutalności konfliktu między Izraelem a Palestyną.

– Godspeed You! Black Emperor – F♯A♯∞ (1997)

Album #9, Przykład #26 – Godspeed You! Black Emperor – FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/album/7sh2Z8jj1iySpHRAnGd9w5?si=HMgqEIPDR-63xgOLw5nD3g

Jeden z pierwszych albumów określanych muzyką typu Crescendocore FsharpAsharpInfinity zaprezentował użycie drone jako dominującego narzędzia w sekcjach pobocznych, które na celu miało budowanie napięcia pod rozbudowane główne wątki, by zakończyć je katharsis. Zespół poza głównymi wątkami użył też własnych nagrań na utworze Providence i pół mówionego wokalu na The Dead Flag Blues, którego tekst stał się ikoną gatunku dzięki temu, że został umieszczony na okładcę brytyjskiego dziennika muzycznego New Music Express. Co ciekawe zespół krytycznie odniósł się do opublikowanego w NME wywiadu, który uznał za przekłamany i powierzchowny. Album ten zawiera też jeden z najlepszych finałów w historii gatunku, krokowo rozwijane crescendo East Hastings. Debiut zespołu, choć z rozbudowanym składem opierał się na dominacji basu, perkusji i elektrycznej gitary, wraz z ich kolejnymi nagraniami szli w coraz bardziej niekonwencjolne brzmienie.

Źródło #11 – https://www.reddit.com/r/gybe/comments/1jy4mqs/cool_original_nme_i_found/?rdt=34243

Źródło #12 – https://www.brainwashed.com/godspeed/efrim-letter.html

– A Silver Mt. Zion – He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… (2000)

Album #10, Przykład #27 – A Silver Mt. Zion – He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… (2000) – https://open.spotify.com/album/298tKa2DPLT9GNmY8vsvLj?si=lEPUa_O1SVKsvmNzfKQXgw

A Silver Mt. Zion to projekt, którego założycielem jest członek zespołu Godspeed You! Black Emperor Efrim Menuck, aby nauczyć się tradycyjnej teorii muzyki. Zespół ten w przeciwieństwie do głównego projektu muzyka opiera się na instrumentach kojarzonych typowo z Muzyką Poważną, natomiast kompozycje bardziej przypominają jej mieszankę z Post Rockiem. Utwory w przeciwieństwie do większości drugiej fali nie bazują na Crescendo, zespół zamiast tego postawił na powtarzające się, lekko rozwijane, zapętlone wątki, więc podejście bliższe ambientowi. Na albumie pojawia się drone, szum i krótkie fragmenty wokalne. Album ten z poprzednią działalnością GY!BE łączy też atmosfera, jest on ponury, smutny, a wręcz depresyjny.

– Godspeed You! Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000)

Album #11, Przykład #28 – Godspeed You! Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) – https://open.spotify.com/album/2rT82YYlV9UoxBYLIezkRq?si=HOT0YRk3Rw6lEz1j3ZjjRg

Jeszcze bardziej niż na debiucie i kolejnej po nim EPce zespół w orkiestrową stronę poszedł na ich najważniejszej części dyskografii, więc Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven. Album ten uznawany jest przez opinie fanów gatunku i krytyków muzyki za najlepszy w historii Post Rocka. LYSFLATH to najdłuższa praca w karierze muzyków, album ma prawie półtorej godziny i składa się z czterech długich utworów, które są podzielone na movementy. Ważna zmiana, która nastąpiła na ich drugim longplayu to jeszcze bardziej skoncetrowane utwory na crescendo, które w przeciwieństwie do debiutu są mniej subtelne, dłuższe, bardziej rozwinięte i gęstsze. Dużo obfitsze brzmienie zespół uzyskał dzięki użyciu instrumentów dętych takich jak flet, trąbka czy obój. Nawet jesszcze bardziej porzucając Post Rock w stronę chamber popu członkowie zespołu poszli wspomagając Arcade Fire na ich debiutanckiej płycie Funeral.

Album #12, Przykład #29 – Arcade Fire – Funeral (2004) – https://open.spotify.com/album/6ZB8qaR9JNuS0Q0bG1nbcH?si=H9zIULxLTxaCVvmHMmE00w

Z poza Montrealu

– Sigur Rós – Ágætis byrjun (1999)

Album #12, Przykład #30 – Sigur Rós – Ágætis byrjun (1999) – https://open.spotify.com/album/1DMMv1Kmoli3Y9fVEZDUVC?si=WgSgvwGGTIqn60cqZeifpA

O ile muzycy z Montrealu poczynili ważny krok w kierunku porzucenia typowego dla rocka wykorzystania gitary elektrycznej jako nośnika riffów, melodii i powerchordów, o tyle islandzki zespół Sigur Rós całkowicie odszedł od tego podejścia, stawiając na grę gęstością i teksturami. Wspomagany elektroniką orkiestrowy skład z islandii łączy atmosferyczność Godspeed You! Black Emperor z ambientową energią Bark Psychosis, natomiast w przeciwieńśtwie do tych pierwszych muzycy postawili na tradycyjny wokal śpiewany w języku islandzkim.

– Boris – Flood (2000)

Album #13, Przykład #31 – Boris – Flood (2000) – https://www.youtube.com/watch?v=3AwDfKFfn18 – Albumu nie ma na Spotify

–||-

– Lift To Experience – The Texas-Jerusalem Crossroads (2001)

Album #14, Przykład #32 – Lift To Experience – The Texas-Jerusalem Crossroads (2001) – https://open.spotify.com/album/4VpaHoWJFITeEK0cRCbudZ?si=Vc0UMiZ7Q2W3pIsSj3tWRA

Słynne polskie powiedzenie mówi “nie oceniaj książki po okładce” i jak zawsze trafnie pasuje nie tylko do literatury, bo gdybym miał sugerować się cover artami przy wyborze płyt ta karykaturalna, pretensjonalna oprawa zniechęciłaby mnie już na starcie. Natomiast treść, którą autorzy zawarli na nagraniach to nie tylko awangarda jeśli chodzi o muzykę rockową, ale także chrześcijańśką. Zespół porzucił typowy dla CCM minimalizm i prostotę na rzecz potężnych niebiańskich finałów, które korzystają z niesamowicie gęstego brzmienia gitar. Jest to jedna z niewielu płyt drugiej fali, która nie porzuciła typowego dla rocka brzmienia, natomiast podobnie jak Slint zespół użył tego instrumentarium w sposób zupełnie inny niż typowe dla gatunku składy. Album ten miał ważny wpływ na ukształtowanie się brzmienia trzeciej fali, gdzie inspiracje były nawet bezpośrednie. Riff z These Are The Days został użyty na ważnym dla początków Windmill Scene For The First Time, a później na debiucie inspirowanego londyńskim brzmieniem chilijskiego Hesse Kassel.

5. Trzecia fala

6. Polecane albumy, źródła wiedzy, artykuły

7. Lista przykładów, artykułów i źródeł

– Przykłady

Przykład #1 – Slint – Breadcumb Trail z Spiderland (1991) – https://open.spotify.com/track/7K8mX41Nub7AzBt1RwwE6d?si=YNcPjRDVTqShuwO7peep9g

Przykład #2 – Tortoise – Glass Museum z Millions Now Living Will Never Die (1996) – https://open.spotify.com/track/4yQXy99u7RnPoGedBT2XB0?si=vZnSx3MIRFShjWv_TDbnOQ

Przykład #3 – Slint – Washer z Spiderland (1991) – https://open.spotify.com/track/3oNP9Gh1NY4sjqaVUaNjTQ?si=Wo0mVQoXQnGM6x7yXclXBQ

Przykład #4 – Godspeed You! Black Emperor – East Hastings z FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/track/5jMuXTa5hECm37P7C0mbIB?si=6qOQu2-WRjWuiukgi5B-Cg

Przykład #5 – Godspeed You! Black Emperor – Storm z Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) – https://open.spotify.com/track/1HfJV18PHF2UQqh4TuySBJ?si=MsqauXWAQEm0CKhNt6UkqQ

Przykład #6 – Talk Talk – Ascension Day z Laughing Stock (1991) – https://open.spotify.com/track/1Viz6Hi6jm4YSHOlkF3gGd?si=7gBBzByqSRyPcD6tU3DWSw

Przykład #7 – Godspeed You! Black Emperor – BBF3 z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) – https://open.spotify.com/track/2i8eJAvVOhTGBq5kwq9KRv?si=23-se20cSsu0Z_7F0189qg

Przykład #8 – Godspeed You! Black Emperor – Moya z Slow Riot for Zero New Kanada (1999) – https://open.spotify.com/track/2g2dBiugZROCtl8ipW9NQo?si=H5hJPIMnSxOHi29G1M1ntw

Przykład #9 – Godspeed You! Black Emperor – Providence z FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/track/35MghvJDcBxKqb1VHL6ePy?si=BUCP4rKQTBmGqi2-nQqKXg

Przykład #10 – Swans – Helpless Child z Soundtracks For The Blind (1996) – https://open.spotify.com/track/7jEfLF7XLMzBNj9w1PBmCq?si=ld3YZ1xiSUSc5Oa7TeowQw

Album #1, Przykład #11- Gleen Branca – The Ascencion (1981) – https://open.spotify.com/album/0xaycmPKGzap64nhRDj6gi?si=NHtCCMoKQHyzBaXfJxqwIQ

Przykład #12- Pink Floyd – Shine On You Crazy Diamond (1975) – https://open.spotify.com/track/6pnwfWyaWjQiHCKTiZLItr?si=KSFxw4WERBS6vs5PVi1pvg oraz https://open.spotify.com/track/21j1PsCiTaO8ZW88UZrh3A?si=j4-Qm_eZRmWb4bZvVjkaQQ

Przykład #13- King Crimson – 21st Century Schozoid Man (1969) – https://open.spotify.com/track/2MfrET7Nc3StKQcGoZKqr9?si=xcp94c6oSgKFlJ7lsqwBfQ

Przykład #14 – Pink Floyd – Time z The Dark Side Of The Moon (1973) – https://open.spotify.com/track/3TO7bbrUKrOSPGRTB5MeCz?si=LcMvA5mVSKuiMR_UGP21NQ

Przykład #15 – Brian Eno – 1/1 z Ambient 1: Music For Airports – https://open.spotify.com/track/3bCmDqflFBHijgJfvtqev5?si=TOzsAzmzRg-yM_uA16GSbg

Przykład #16 – NEU! – Hallogallo z Neu! (1972) – https://open.spotify.com/track/4NbIe1w78zaCY3lWZa17ZI?si=UOM01ofeTJOY4ALs7tm8og

Album #1, Przykład #17 – Slint – Tweez (1989) – https://open.spotify.com/album/4NxYyugSdspmYp8aEGMqTP?si=mJ85Y6FtRG2IqMSwZWmvUQ

Album #2, Przykład #18 – Slint – Spiderland (1991) – https://open.spotify.com/album/2NnkLRaeX33d1Mn8ZLgTo8?si=TfFTkn3jRQSAsuDvS4F6Ug

Przykład #19 – Talk Talk – It's My Life (1984) – https://open.spotify.com/track/4jhsuQCUCJKA5f0bXb6XdJ?si=rj5atPLwTOes9svNR-lxqA

Album #3, Przykład #20 – Talk Talk – Spirit Of Eden (1988) – https://open.spotify.com/album/4YXo7p7aubyVIbNLoVlBp9?si=Md4CxkF3RXqDAcleO7SEpA

Album #4, Przykład #21 – Talk Talk – Laughing Stock (1991) – https://open.spotify.com/album/7vqMpYHIqqWQQc0IVR03ue?si=9sBCqaWuTr6Ps8wt8O5pcA

Album #5, Przykład #22 – Bark Psychosis – Hex (1994) – https://open.spotify.com/album/7j98uMKCZuBQU1SPcrQAxP?si=EFAlZ4I5QaGzd6JjNwnfEw

Album #6, Przykład #23 – Tortoise – Millions Now Living Will Never Die (1996) – https://open.spotify.com/album/3X20tXW0zsl5imVzETPhQh?si=qTWf1QVLQLCMIFxYx-GaNw

Album #7, Przykład #24 – Swans – Soundtracks For The Blind (1996) – https://open.spotify.com/album/7yV8WpwCChvzW3qr5MuzMf?si=_McWqKkuRTWIzp2OrWh95Q

Album #8, Przykład #25 – Godspeed You! Black Emperor – No Title as of 13 February 2024 28340 Dead (2024) – https://open.spotify.com/album/1qG30zCAZ30hsmA5wAlaQ3?si=UogSeCClR2mL_jPVZvzghQ

Album #9, Przykład #26 – Godspeed You! Black Emperor – FsharpAsharpInfinity (1997) – https://open.spotify.com/album/7sh2Z8jj1iySpHRAnGd9w5?si=HMgqEIPDR-63xgOLw5nD3g

Album #10, Przykład #27 – A Silver Mt. Zion – He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… (2000) – https://open.spotify.com/album/298tKa2DPLT9GNmY8vsvLj?si=lEPUa_O1SVKsvmNzfKQXgw

Album #11, Przykład #28 – Godspeed You! Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven (2000) – https://open.spotify.com/album/2rT82YYlV9UoxBYLIezkRq?si=HOT0YRk3Rw6lEz1j3ZjjRg

Album #12, Przykład #29 – Arcade Fire – Funeral (2004) – https://open.spotify.com/album/6ZB8qaR9JNuS0Q0bG1nbcH?si=H9zIULxLTxaCVvmHMmE00w

Album #12, Przykład #30 – Sigur Rós – Ágætis byrjun (1999) – https://open.spotify.com/album/1DMMv1Kmoli3Y9fVEZDUVC?si=WgSgvwGGTIqn60cqZeifpA

Album #13, Przykład #31 – Boris – Flood (2000) – https://www.youtube.com/watch?v=3AwDfKFfn18 – Albumu nie ma na Spotify

Album #14, Przykład #32 – Lift To Experience – The Texas-Jerusalem Crossroads (2001) – https://open.spotify.com/album/4VpaHoWJFITeEK0cRCbudZ?si=Vc0UMiZ7Q2W3pIsSj3tWRA

– Artykuły

Czytaj więcej #1 – Polifonia Polityki – Bartosz Chaciński – Ćwierć wieku od strzału z nikąd – https://polifonia.blog.polityka.pl/2016/03/27/cwierc-wieku-od-strzalu-znikad/

Czytaj więcej #2 – Pablo's Reviews – Recenzja Spiderland – https://pablosreviews.blogspot.com/2023/06/slint-spiderland-1991.html

– Źródła

Źródło #1 – https://web.archive.org/web/20011202075606/http://www.thewire.co.uk/out/1297_4.htm`

Źródło #2 – https://www.reddit.com/r/postrock/comments/17iz58o/the_1994_article_that_popularized_the_term/

Źródło #3 – https://web.archive.org/web/20030116002445/http://www.godsofmusic.com/gom/articles.php?action=detail&ID=136

Źródło #4 – https://en.wikipedia.org/wiki/East_Hastings_(composition)

Źródło #5 – Twórczość własna dla Wieczoru Płytowego serwera Elizjum – https://discord.com/channels/1150122153405075537/1322205620719583242/1327340611258417193

Źródło #6 – https://pl.wikipedia.org/wiki/Crescendo z Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Warszawa: PWM, 1968. ISBN 83-01-11390-1 oraz Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)

Źródło #7 – https://sjp.pl/katharsis

Źródło #8 – https://genius.com/Godspeed-you-black-emperor-providence-lyrics

Źródło #9 – https://en.wikipedia.org/wiki/Soundtracks_for_the_Blind oraz https://www.progarchives.com/album.asp?id=44162

Źródło #10 – https://en.wikipedia.org/wiki/Time_(Pink_Floyd_song)

Źródło #11 – https://www.reddit.com/r/gybe/comments/1jy4mqs/cool_original_nme_i_found/?rdt=34243

Źródło #12 – https://www.brainwashed.com/godspeed/efrim-letter.html

]]> https://fofer.writeas.com/historia-post-rocka Fri, 18 Apr 2025 12:50:56 +0000